Greek

Greek

English

English

Turkish

Turkish

Σάββατο, 4 Απριλίου 2020

Αρχική Σελίδα

Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα
Στήλες
Επικαιρότητα
Οικονομική Κρίση
Κυπριακό
Πολιτική - Κόμματα
Συνεντεύξεις
Η άλλη πλευρά
ΜΜΕ
Ιστορία
Πρόσωπα
Διάλογοι
Το Δηλητήριο
Περιρρέουσα Ατμόσφαιρα
Συγγραφικό Έργο
Βιογραφικό
Συνδέσεις Links

Αναζήτηση >>

Εξειδικευμένη Αναζήτηση

Alfadi Publications

On-Line Αγορές - On-Line Sales

ΤΑΣΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ- ΡΑΟΥΦ ΝΤΕΝΚΤΑΣ

Βίοι παράλληλοι


Ο Τάσσος Παπαδόπουλος και ο Ραούφ Ντενκτάς πρωταγωνίστησαν τις τελευταίες μέρες στις ανταποκρίσεις και τις αναλύσεις του ξένου Τύπου και των διεθνών πρακτορείων. Όπως έγραψε στην πρώτη της σελίδα η τουρκική εφημερίδα Μιλλιέτ, ο Τάσσος και ο Ραούφ επιτέλους συμφώνησαν σε κάτι: Να πουν όχι στο σχέδιο Ανάν. Αν και η ομογνωμία των Παπαδόπουλου και Ντενκτάς εκπλήττει τα διεθνή ΜΜΕ, στην πραγματικότητα οι δυο τους πάντα συμφωνούσαν. Αν ανατρέξει κανείς στην πολιτική τους καριέρα, θα διαπιστώσει μια εκπληκτική ομοιότητα στην πολιτική τους κουλτούρα και συμπεριφορά:

 

Και οι δύο τους άρχισαν την πολιτική τους καριέρα μέσα από τη σύγκρουση της δεκαετίας του 1950. Ο Παπαδόπουλος ως στέλεχος της Πολιτικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνα (ΠΕΚΑ), που ήταν η πολιτική πτέρυγα της ΕΟΚΑ και ο Ντενκτάς ως πολιτικός αρχηγός της Τ.Μ.Τ.

 

Και οι δύο έβαλαν την προσωπική τους σφραγίδα στον διχασμό των Κυπρίων σε Έλληνες – Τούρκους και Αριστερούς – Δεξιούς. Τόσο ο Παπαδόπουλος όσο και ο Ντενκτάς είχαν διαφωνήσει με τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, διότι εγκαταλειπόταν ο εθνικός στόχος της Ένωσης και της Διχοτόμησης, αντίστοιχα. Παρ’ όλα αυτά, υπήρξαν και οι δύο μέλη της συνταγματικής επιτροπής που κατάρτισε το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στη βάση των Συμφωνιών με τις οποίες είχαν διαφωνήσει. Με την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι Παπαδόπουλος και Ντενκτάς υπήρξαν από τους πρώτους ανώτατους πολιτειακούς αξιωματούχους του νεοσύστατου κράτους, ο μεν πρώτος ως υπουργός Εργασίας και ο δεύτερος ως πρόεδρος της Τουρκικής Κοινοτικής Συνέλευσης. Πιο σημαντική ήταν η παρακρατική τους δράση:

  • Ο Ντενκτάς ως πολιτικός αρχηγός της ΤΜΤ, που δεν διαλύθηκε με την ανεξαρτησία, παρά μόνο ενίσχυσε την παρουσία της στην Κύπρο.
  • Ο Παπαδόπουλος, ως υπαρχηγός της ελληνοκυπριακής παρακρατικής Οργάνωσης που είχε για αρχηγό τον στενό του συνεργάτη, Πολύκαρπο Γιωρκάτζη.

Οι δύο οργανώσεις δημιουργήθηκαν για να πολεμήσουν η μια την άλλη, αλλά κυρίως πολέμησαν την Αριστερά στις δύο κοινότητες. Οι Παπαδόπουλος και Ντενκτάς, αν και συντάκτες του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, το υπονόμευσαν από την πρώτη στιγμή.

 

Σχέδια αλληλοεξόντωσης

 

Στην ιστοριογραφία της Κύπρου υπάρχουν δύο διάσημα έγγραφα για τα γεγονότα του 1963. Το ένα είναι ελληνικό (το σχέδιο Ακρίτας), το οποίο χρησιμοποιεί κατά κόρον η τουρκική προπαγάνδα και αναφέρεται στο σχεδιασμό για την εκδίωξη των Τουρκοκυπρίων από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το άλλο είναι τουρκικό και περιγράφει τον τουρκικό πολιτικό σχεδιασμό, για να οδηγηθεί η κατάσταση στο νησί σε αδιέξοδο, με στόχο την αποσκίρτηση των Τουρκοκυπρίων από την Κυπριακή Δημοκρατία. Στο πρώτο έγγραφο υπάρχουν τα αποτυπώματα του Παπαδόπουλου και στο δεύτερο του Ντενκτάς.

 

Κατά τη διάρκεια των δραματικών γεγονότων του 1963 διαδραμάτισαν και οι δύο πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Παπαδόπουλος ως υπαρχηγός της οργάνωσης Ακρίτας και ο Ντενκτάς ως αρχηγός της ΤΜΤ. Οι δύο αυτές οργανώσεις φέρουν τεράστια ευθύνη για την οικοδόμηση του τείχους καχυποψίας στις συνειδήσεις των Κυπρίων. Αυτοί που πλήρωσαν το τίμημα της σύγκρουσης ήταν οι απλοί πολίτες. Οι ηγεσίες των δύο οργανώσεων δεν είχαν κανένα θύμα.

 

Η ΤΜΤ και η Οργάνωση δημιούργησαν τις συνθήκες για να βρει πρόσφορο έδαφος ο ελληνικός και ο τουρκικός εθνικισμός. Η Τουρκία, ως μεγάλη στρατιωτική δύναμη, με ισχυρές πλάτες από τις ΗΠΑ, ήταν αυτή που εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να προκαλέσει την τραγωδία του 1974. Οι Ελληνοκύπριοι έχασαν τις περιουσίες τους, αλλά πολύ περισσότερο την τιμή και την αξιοπρέπειά τους. Οι Τουρκοκύπριοι έχασαν την ελευθερία και την ταυτότητά τους και κινδυνεύουν να αφανιστούν ως ξεχωριστή κοινοτική οντότητα.

 

Ο αλαζών Ντενκτάς

 

Ο Ντενκτάς, μεθυσμένος από την τουρκική «νίκη» του 1974, συμπεριφέρθηκε όλα αυτά τα χρόνια με αλαζονεία. Επειδή κατάφερε την ανατροπή του 1974, πίστεψε πως μπορούσε να κατορθώσει τα πάντα. Ουδέποτε κοίταξε στο παρελθόν με αυτοκριτική προσέγγιση. Δείχνει να μην έχει μετανιώσει για τίποτα στη ζωή του. Και η μόνη του δυστυχία είναι που δυσκολεύεται να ολοκληρώσει αυτό που άρχισε στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Είναι κατά τεκμήριο μισέλληνας. Δεν είπε ποτέ μια καλή κουβέντα για έναν Έλληνα. Ο ρατσισμός και ο εθνικιστικός φανατισμός του έχουν κυριεύσει τη σκέψη του και καθοδηγούν όλες του τις αποφάσεις.

 

Τάσσος χωρίς αυτοκριτική

 

Ο Παπαδόπουλος δεν φαίνεται τόσο φανατικός όσο ο Ντενκτάς. Όντας στο στρατόπεδο των «ηττημένων», έγινε κάπως πιο διαλλακτικός. Όμως, ούτε και αυτός κοίταξε στο παρελθόν με αυτοκριτική διάθεση. Με κάθε ευκαιρία δηλώνει περήφανος γι αυτό. Δεν αντάλλαξε ποτέ με έναν Τουρκοκύπριο πολιτικό έναν προβληματισμό, με εξαίρεση μια συνάντηση που είχε με τον Ιζέτ Ιτζιάν, παραμονές των εκλογών. Το 1977 οι Ελληνοκύπριοι έκαναν τον ιστορικό συμβιβασμό και αποδέχτηκαν τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία ως λύση του Κυπριακού. Ο Ντενκτάς ήταν αυτός που υπέγραψε την πρώτη συμφωνία για ομοσπονδία, μαζί με τον Μακάριο. Ο Παπαδόπουλος ήταν αυτός που ως συνομιλητής υπέβαλε τον πρώτο χάρτη. Ούτε ο Ντενκτάς ούτε ο Παπαδόπουλος πίστεψαν στην ομοσπονδία.

 

Τα απέρριψαν όλα

 

Από το 1959 μέχρι το 2004 τόσο ο Παπαδόπουλος όσο και ο Ντενκτάς απέρριψαν ΟΛΑ τα σχέδια λύσης του Κυπριακού. Το μόνο σχέδιο που ο Παπαδόπουλος αποδέχτηκε ως βάση για συζήτηση ήταν το σχέδιο Ανάν. Όμως, η θέση του αυτή ήταν προεκλογική και αποδείχτηκε ανειλικρινής. Το σχέδιο Ανάν ως βάση για συζήτηση το αποδέχτηκε και ο Ντενκτάς, αλλά υπήρξε κι αυτός ανειλικρινής. Στην πραγματικότητα, οι Παπαδόπουλος και Ντενκτάς παραμένουν πιστοί στην ίδια εθνικιστική πολιτική που ακολουθούν από το 1959:

  • Στη Νέα Υόρκη ο γενικός γραμματέας των Η.Ε. έμεινε έκπληκτος από το γεγονός ότι οι Παπαδόπουλος και Ντενκτάς συμφωνούσαν πλήρως στην κατάρρευση της διαδικασίας. Τελικά, συμφώνησαν να αποδεχτούν μια συμφωνία που θα οδηγούσε το σχέδιο Ανάν σε δημοψηφίσματα, αλλά συνεργάστηκαν άτυπα για να εκφυλίσουν τις συνομιλίες. Ο ένας αναπαρήγε τον αρνητισμό του άλλου, δημιουργώντας φοβίες στην κοινή γνώμη. Και οι δύο αρνήθηκαν να διαπραγματευτούν το σχέδιο και έριχναν τις ευθύνες ο ένας στον άλλον. Πιο έντιμος ο Ντενκτάς αρνήθηκε να πάει στη Λουκέρνη. Ο Παπαδόπουλος πήγε αλλά σαν να μην ήταν παρών. Αφού – όπως επιμένουν τουρκικές πηγές χωρίς να διαψευστούν – βολιδοσκόπησε την τουρκική αντιπροσωπεία να τα διαλύσουν και να φύγουν, πήρε τελικά το σχέδιο με το ζόρι και γύρισε στην Κύπρο.

Κοινό όραμα και κοινό κλάμα

 

Όταν οριστικοποιήθηκε το σχέδιο και έφτασε η ώρα της μεγάλης κρίσης, ο Ντενκτάς έκλαιγε στην τηλεόραση επειδή θα διαλυθεί η «Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου». Κι ο Παπαδόπουλος έκλαιγε επειδή θα διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Ο Ντενκτάς μίλησε για τη ντροπή που θα νιώθει προς τα εγγονάκια του επειδή θα φύγει ο τουρκικός στρατός από την Κύπρο. Ο Παπαδόπουλος επικαλέστηκε το μέλλον της εγγονής του για να αιτιολογήσει την απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Και ο ένας και ο άλλος παροτρύνουν το λαό να ψηφίσει όχι στα δημοψηφίσματα. Και ο ένας και ο άλλος έχουν ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα. Κι όμως, και των δύο οι πράξεις οδήγησαν την Κύπρο στο αίμα, στη μιζέρια, στην απελπισία και στην απόγνωση. Το σχέδιο Ανάν έχει προβλέψει τη διεξαγωγή εκλογών στις 13 Ιουνίου, τόσο για τις Πολιτείες όσο και για την Ομοσπονδία. Αν περάσει το σχέδιο, τότε, τελεσίδικα, θα πάνε και οι δύο στα σπίτια τους. Αν όχι, κινδυνεύει να βρικολακιάσει η Ιστορία...


Μακάριος Δρουσιώτης

Πολίτης

10/04/2004

© Copyright: Μακαριος Δρουσιώτης  |  δημοσιογράφος, συγγραφέας

Πάνω Πίσω Ευκολη Εκτύπωση Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα