Greek

Greek

English

English

Turkish

Turkish

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2020

Αρχική Σελίδα

Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα
Στήλες
Επικαιρότητα
Οικονομική Κρίση
Κυπριακό
Κυπριακό Γενικά
Έτος 2004
Έτος 2005
Έτος 2006
Έτος 2007
Έτος 2008
Έτος 2009
Έτος 2010
Η άλλη πλευρά
Έτος 2011
Προεδρία Χριστόφια
Κυπριακό Χριστόφιας
Έτος 2012
Τουρκία
Σχέδιο Ανάν
Πολιτική - Κόμματα
Συνεντεύξεις
Η άλλη πλευρά
ΜΜΕ
Ιστορία
Πρόσωπα
Διάλογοι
Το Δηλητήριο
Περιρρέουσα Ατμόσφαιρα
Συγγραφικό Έργο
Βιογραφικό
Συνδέσεις Links

Αναζήτηση >>

Εξειδικευμένη Αναζήτηση

Alfadi Publications

On-Line Αγορές - On-Line Sales

"Λύση από τους Κύπριους για τους Κύπριους", ο ανέφικτος ρομαντισμός

Το τέλος των συντρόφων


Παρά την προσπάθεια που έχει καταβληθεί μετά την τελευταία συνάντηση Χριστόφια - Ταλάτ για τη βελτίωση του κλίματος, η καχυποψία για τις προθέσεις της κάθε πλευράς εξακολουθεί να κατατρύχει τις συνομιλίες. Από το προεδρικό περιβάλλον οι εκτιμήσεις για το πού πάνε τα πράγματα είναι συγκεχυμένες και αντιφατικές. Ο προεδρικός επίτροπος Γιώργος Ιακώβου εκφράζει την απαισιόδοξη άποψη, δίνοντας μικρές πιθανότητες επιτυχίας, ενώ κομματικά κυβερνητικά στελέχη είναι περισσότερο αισιόδοξα για την κατάληξη των συνομιλιών.

 

Ο Γιώργος Ιακώβου, σε συζητήσεις του με ξένους διπλωμάτες, φέρεται να δηλώνει ότι η τ/κ πλευρά δεν ενδιαφέρεται για λύση και πως επιδιώκει μια χαλαρή συνομοσπονδία για να ενταχθεί στην Ε.Ε. και ακολούθως να πάρει το δρόμο της.

 

Απάντηση στις ανησυχίες που εκφράζει ο Ιακώβου επιχείρησε να δώσει ο σύμβουλος του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, Οζντίλ Ναμί, σε συνέντευξη που έδωσε στη "Σημερινή" την περασμένη Κυριακή. Όπως είπε, η τ/κ πλευρά επιδιώκει ένα κράτος με μια κυριαρχία και μια διεθνή προσωπικότητα που θα είναι ομοσπονδία και όχι συνομοσπονδία.

 

Το ζήτημα είναι οι διαφορετικές ερμηνείες που δίνουν οι δύο πλευρές για το περιεχόμενο της λύσης και η φρασεολογία που χρησιμοποιούν για να το περιγράψουν. Αν και είναι νωρίς για τελικά συμπεράσματα, ο ΟΗΕ έχει καταγράψει από τις πρώτες συναντήσεις πρόωρη κόπωση και μείωση του ενθουσιασμού.

 

Ο διεθνής παράγοντας αποδέχτηκε χωρίς ενστάσεις το αίτημα του Προέδρου Χριστόφια η λύση να αναζητηθεί "από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους". Η δέσμευση Χριστόφια για λύση, οι πρωτοβουλίες που ανέλαβε, οι αντίστοιχες διαβεβαιώσεις του Ταλάτ και η ιδεολογική συγγένεια των δύο ηγετών δημιούργησαν πολύ γρήγορα πολύ μεγάλες προσδοκίες για διέξοδο στο Κυπριακό. Στην πορεία τα πράγματα έγιναν πιο περίπλοκα απ' ό,τι φαίνονταν στην αρχή.

 

Οι τακτικισμοί, οι δηλώσεις και οι αντιδηλώσεις και η δημόσια διαπραγμάτευση κατέδειξαν ότι και αυτή η διαδικασία δεν διαφέρει πολύ από όλες τις προηγούμενες.

 

Οι μητέρες πατρίδες

 

Ήδη ο ξένος παράγοντας και δη η Ε.Ε. που αισθάνεται ότι "έχει μπλέξει" με το Κυπριακό, διερωτάται κατά πόσο είναι εφικτή μια συμφωνία "από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους".

 

Ο Δ. Χριστόφιας έθεσε ένα πολύ γενικό πλαίσιο λύσης: οι συμφωνίες κορυφής, τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, οι αρχές της Ε.Ε. και τα όσα είχε συμφωνήσει το ΑΚΕΛ με το CTP το 1980, όταν και τα δύο κόμματα ήταν στην αντιπολίτευση. Σε αυτό το πλαίσιο, έθεσε έναν πολύ φιλόδοξο στόχο: την πλήρη απεξάρτηση των δύο κοινοτήτων από τις μητέρες πατρίδες. Σε αντίθεση με τους προκάτοχούς του, ο Χριστόφιας κρατάει την ελληνική κυβέρνηση μακριά από τις συνομιλίες. Δεν ενημερώνει μετά από κάθε συνάντηση τον πρέσβη της Ελλάδας, όπως έπραττε ο Κληρίδης, ούτε αποδέχτηκε εισηγήσεις να περιστοιχιστεί με συμβούλους από την Ελλάδα. Ταυτόχρονα, καλεί τον Ταλάτ να πράξει το ίδιο, αφήνοντας την Τουρκία όσο γίνεται έξω από τις συνομιλίες και επιδιώκοντας κατάργηση των εγγυήσεων. Ο Χριστόφιας υπενθυμίζει στον Ταλάτ τις κοινές αποφάσεις που είχε πάρει το ΑΚΕΛ με το ΡΤΚ τη δεκαετία του '80 και ήταν προσανατολισμένες προς αυτή την κατεύθυνση.

 

 

 

Αναμφίβολα αυτό θα ήταν το ιδανικό, πλην όμως ο στόχος είναι υπό τις σημερινές συνθήκες ανέφικτος. Η ελληνοκυπριακή πλευρά απεξαρτήθηκε από την Ελλάδα διότι, η Κύπρος είναι μέλος της Ε.Ε., είναι οικονομικά αυτόνομη, η Αθήνα δεν έχει τέτοια ατζέντα και η επιρροή των εξ Ελλάδος στρατιωτικών στα εσωτερικά της Κύπρου είναι μηδενική. Αντιθέτως, τα κατεχόμενα εξαρτώνται πλήρως από την Τουρκία και η απεξάρτηση δεν μπορεί να προηγηθεί της λύσης.

 

Ο Ταλάτ απάντησε αυτή την εβδομάδα στον Χριστόφια διά του εκπροσώπου του Χασάν Ερτσακιτσά, λέγοντας πως αυτά είναι ρομαντισμοί, ενώ τον κάλεσε να μην τον αποκαλεί σύντροφο, υπονοώντας πως οι συνομιλίες δεν μπορούν να διεξαχθούν σε συντροφικά πλαίσια.

 

Η άποψη της τ/κ πλευράς είναι πως τη δεκαετία του '80 και τα δύο κόμματα ήταν στην αντιπολίτευση, ήταν άλλη η Τουρκία τότε και άλλη η σημερινή και πως για να λυθεί το Κυπριακό χρειάζεται η συνεργασία και όχι η σύγκρουση με την Τουρκία.

 

Η κλεψύδρα του χρόνου

 

Εν πολλοίς, οι συζητήσεις για το Κυπριακό γύρισαν στη δεκαετία του '80. Κι αν θ' αρχίσουν από εκεί, χρειάζεται άλλη μια εικοσαετία για να καταλήξουν ξανά σε ναυάγιο. Όμως, ο ζωτικός χρόνος για να είναι εφικτή μια λύση είναι πολύ περιορισμένος. Οι πάντες συμφωνούν πως αν το Κυπριακό δεν λυθεί το 2009 και με αυτούς τους ηγέτες, δεν πρόκειται να λυθεί με συνένωση και οι επόμενες συνομιλίες θα είναι για τη ρύθμιση του διαμελισμού.

 

Ο μοναδικός δρόμος που υπάρχει για σύντομη λύση που μπορεί να γίνει αποδεχτή και από τις δύο κοινότητες είναι να συνεχίσουν οι συνομιλίες από εκεί που σταμάτησαν το 2004. Αν ο Πρόεδρος Χριστόφιας δεν το αντιλαμβάνεται αυτό και ευελπιστεί ότι με καθοδήγηση τη μαρξιστική ιδεολογία θα κάνει κοινό μέτωπο με τον Ταλάτ και θα αποκόψουν την Κύπρο από τις μητέρες πατρίδες, θα απογοητευτεί οικτρά.

 

Η στρατηγική αυτή δεν διαφέρει από εκείνην του Τάσσου Παπαδόπουλου, με τη διαφορά ότι ο Χριοστόφιας, σε αντίθεση με τον προκάτοχο του, έχει αντιεθνικιστικό προσανατολισμό. Όμως, ο Δ. Χριστόφιας εξελέγη Πρόεδρος για να ακολουθήσει μια άλλη πολιτική και με ρητή δέσμευση να λύσει το Κυπριακό σύντομα. "Η διχοτόμηση είναι στο κατώφλι μας", διακήρυττε προεκλογικά. Δεν υπάρχει χρόνος για διεκδίκηση του ιδανικού, αλλά μόνο για αποτροπή του μη χείρονος.

 

Ο Χριστόφιας θα μπορούσε να αξιοποιήσει την απελπιστική θέση στην οποία βρίσκεται η Ε.Ε. λόγω του Κυπριακού και να διαπραγματευτεί μια καλύτερη εκδοχή του απορριφθέντος σχεδίου, με νέα δομή και νέο σχήμα, αλλά με την ίδια φιλοσοφία. Εξάλλου, το ΑΚΕΛ είχε αξιολογήσει θετικά το απορριφθέν σχέδιο και ζητούσε μόνο λίγο χρόνο για να πείσει την κοινή γνώμη. Τώρα που ως Πρόεδρος έχει τη δυνατότητα, πράττει το αντίθετο, συνεχίζοντας να το δαιμονοποιεί και να το καταριέται.

 

Οι παρακαταθήκες του Τάσσου στον Χριστόφια

 

Εάν ευσταθεί η ανάλυση του Γιώργου Ιακώβου ότι η τουρκική πλευρά έχει κρυφή ατζέντα τη συνομοσπονδία και τον τελικό διαχωρισμό, αυτό αποτελεί παραδοχή ότι ήταν λανθασμένη στρατηγική η έναρξη των διαπραγματεύσεων από μηδενική βάση. Καθότι, η μηδενική βάση είναι και για τις δύο πλευρές.

 

Μπορεί ως ελληνοκυπριακή κοινότητα να έχουμε μια μοναδική ικανότητα να διαγράφουμε από τη μνήμη μας γεγονότα που μας ενοχλούν, όμως δεν μπορούμε να παραγράψουμε και την ύπαρξή τους. Ήταν μια εποχή που εκλιπαρούσαμε λύση με βάση το σχέδιο Ανάν και κατηγορούσαμε τον Ντενκτάς για το αντίθετο. Αμέσως μετά τη συμφωνία της Νέας Υόρκης, ο Τάσσος Παπαδόπουλος δήλωνε (14/2/2004) πως θα ήταν αυτοκτονία να εκτραπεί η συζήτηση πολύ έξω από τα πλαίσια του σχεδίου, διότι θα δινόταν η ευκαιρία στον Ντενκτάς να επαναφέρει ζητήματα που ήταν κλειστά, και έφερε σαν παράδειγμα την κυριαρχία.

 

Όπως τα εκτιμά ο Ιακώβου αυτό είναι που γίνεται σήμερα! Ζητήματα που ήταν λυμένα και η άλλη πλευρά τα είχε αποδεχτεί, με τη μηδενική βάση έχει την ευκαιρία να τα αναιρέσει. Ας πάρουμε για παράδειγμα μια από τις σημαντικότερες διαφωνίες που ταλανίζουν τις συνομιλίες: τη μετεξέλιξη του κράτους, κι αν θα είναι συνεταιρισμός που δέχεται ο Χριστόφιας ή νέος συνεταιρισμός, όπως το θέτει ο Ταλάτ. Το ζήτημα αυτό ήταν λυμένο με αποδεχτό τρόπο στο σχέδιο Ανάν. Σε καμιά φάση των συνομιλιών και σε κανένα από τα έγγραφα που κατατέθηκαν δεν έθιξε η ελληνοκυπριακή πλευρά το ζήτημα της μετεξέλιξης του κράτους. Η "διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας" μπήκε στο πολιτικό μας λεξιλόγιο μετά την ολοκλήρωση των συνομιλιών. Ήταν μια εύστοχη επικοινωνιακή επινόηση του Τ. Παπαδόπουλου που έμεινε παρακαταθήκη στον Χριστόφια, ο οποίος σκιαμαχεί με τον Ταλάτ για μια λέξη ("νέος") με τη διεθνή κοινότητα να μειδιά.

 

Για να υπάρξουν σοβαρές πιθανότητες λύσης πρέπει να κοπεί ο ομφάλιος λώρος του Κυπριακού με την πενταετία Παπαδόπουλου. Διαφορετικά δεν είχαμε απολύτως κανένα λόγο να αλλάξουμε τον Πρόεδρο.


Μακάριος Δρουσιώτης

Πολίτης

19/10/2008

© Copyright: Μακαριος Δρουσιώτης  |  δημοσιογράφος, συγγραφέας

Πάνω Πίσω Ευκολη Εκτύπωση Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα