Greek

Greek

English

English

Turkish

Turkish

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2020

Αρχική Σελίδα

Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα
Στήλες
Επικαιρότητα
Οικονομική Κρίση
Κυπριακό
Πολιτική - Κόμματα
Συνεντεύξεις
Η άλλη πλευρά
ΜΜΕ
Ιστορία
Πρόσωπα
Διάλογοι
Το Δηλητήριο
Περιρρέουσα Ατμόσφαιρα
Συγγραφικό Έργο
Βιογραφικό
Συνδέσεις Links

Αναζήτηση >>

Εξειδικευμένη Αναζήτηση

Alfadi Publications

On-Line Αγορές - On-Line Sales

"Τα ρούχα του βασιλιά", στο ΡΙΚ


Για 17 χρόνια ήμουν στη μαύρη λίστα του ΡΙΚ. Το κρατικό ίδρυμα δεν με κάλεσε σε καμιά εκπομπή του, ούτε στο ραδιόφωνο ούτε στην τηλεόραση, παρόλο που έγραψα επτά βιβλία για τη νεότερη ιστορία της Κύπρου. Βιβλία μου έχουν μεταφραστεί σε άλλες τρεις γλώσσες, γράφω σε δύο μεγάλες εφημερίδες στην Κύπρο και στην Ελλάδα και έχω εμφανιστεί πάρα πολλές φορές στην κρατική ελληνική τηλεόραση. Επίσης, έκανα δύο ντοκιμαντέρ για τις πρόσφατες εξελίξεις στο Κυπριακό και το εσωτερικό μέτωπο ("Περιρρέουσα Ατμόσφαιρα" και "Δηλητήριο") που έτυχαν μηδενικής προβολής από την τηλεόραση.

 

Βέβαια, να ξεκαθαρίσω ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν ζήτησα ποτέ από κανέναν να με καλέσει σε οποιαδήποτε εκπομπή, ούτε είναι η τηλεόραση στις προτεραιότητές μου. Όμως, υπάρχει ένα ζήτημα: Έχουμε όλοι το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης ή είναι αυτό προνόμιο πολιτών που εκφράζουν μια συγκεκριμένη πολιτική άποψη;

 

Τελευταίως με κάλεσε η Ειρήνη Χαραλαμπίδου σε δύο εκπομπές της για την Ιστορία. Ιδίως η δεύτερη εκπομπή για τα γεγονότα του 1963-64, χάρη στη συνδρομή και των άλλων καλεσμένων, εξελίχθηκε σε μια ζωντανή συζήτηση. Απ' ό,τι με πληροφόρησαν αυτοί που καταλαβαίνουν από νούμερα, είχε την ψηλότερη τηλεθέαση όλων των πολιτικών συζητήσεων των τελευταίων χρόνων. Από εκείνη την ημέρα, όπως διαβάζω στις εφημερίδες και ακούω από διάφορες αξιόπιστες πηγές, στο ΡΙΚ χάλασε ο κόσμος. Εθίγη ο Λυσσαρίδης, παρότι προσκλήθηκε και αρνήθηκε, προφανώς επειδή τον βολεύει η ασφάλεια του μονόλογου. Το Δ.Σ. του ΡΙΚ συνήλθε σε ειδική συνεδρία και ο πρόεδρός του έριξε... κεραυνούς. Το κυρίαρχο ζήτημα ήταν "γιατί τον φέρατε αυτόν";

 

 

Για πενήντα χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι με τα ίδια επιχειρήματα λένε περίπου τα ίδια πράγματα. Έγιναν εκατοντάδες εκπομπές στην τηλεόραση εντός των πλαισίων της "επίσημης άποψης" για τα ιστορικά γεγονότα. Όλη αυτή η "αλήθεια" κλονίσθηκε από τα 15 λεπτά που ήταν το μερίδιο της δικής μου παρέμβασης σε μια εκπομπή του ΡΙΚ; Μα τόσο εύθραυστη είναι τελικά η "αλήθεια" τους και τόσο μεγάλη είναι η πίστη που έχουν στην υπεροχή των επιχειρημάτων τους; Ή μήπως η εκπομπή "Το Συζητάμε" ζωντάνεψε το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν "Τα ρούχα του βασιλιά";

 

Ανάμεσα στις αντιδράσεις που προκάλεσε εκείνη η εκπομπή ήταν και ένα ολοσέλιδο αφιέρωμα του Χρύσανθου Χρυσάνθου στον "Φιλελεύθερο" ("Φ") με τον τίτλο "Οι παρωπίδες και η έμμονη ιδέα για την ένωση" (29/3/09). Τις παρωπίδες, κατά τον κ. Χρυσάνθου, τις φοράω εγώ, αφού το δημοσίευμα αναφερόταν σε δικές μου θέσεις, ακόμη και φράσεις που χρησιμοποίησα στην εν λόγω εκπομπή. Ο κ. Χρυσάνθου, που δε φοράει παρωπίδες και έχει ανοιχτό μυαλό, θεώρησε τις απόψεις μου άξιες ολοσέλιδου σχολιασμού, αλλά απαξίωσε να αναφερθεί στο όνομά μου! Μπας και μου δώσει αξία η "σοβαρή" εφημερίδα.

 

Επί της ουσίας, ο κ. Χρυσάνθου μπέρδεψε τα γεγονότα, τις χρονικές περιόδους και τις θέσεις μου. Η εκπομπή ήταν αφιερωμένη στην κατάρρευση των συμφωνιών της Ζυρίχης το 1963, με κάποιες αναφορές που έφταναν μέχρι το 1967. Ο Α. Λυκαύγης υποστήριξε ότι οι παρακρατικές οργανώσεις που έδρασαν την περίοδο 1961-1964 προασπίστηκαν την Κυπριακή Δημοκρατία. Η δική μου η θέση ήταν πως οι οργανώσεις αυτές δεν είχαν στην ατζέντα τους την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά μόνο την Ένωση. Σε άλλο σημείο της συζήτησης προκάλεσα τον Α. Λυκαύγη να μου υποδείξει έστω κι ένα μονόστηλο στον "Φ", που να απέδιδε έστω και 5% δίκαιο στην άλλη πλευρά, για οποιοδήποτε ζήτημα απασχολούσε τότε την επικαιρότητα.

 

Ο κ. Χρυσάνθου έμπλεξε τα δύο, σκάλισε τους τόμους του "Φ", και έγραψε ένα κείμενο για τη στροφή του Μακαρίου προς την ανεξαρτησία, το 1968, προσπαθώντας ν' αποδείξει ότι οι κυπριακές εφημερίδες έγραφαν όχι μόνο μονόστηλα, αλλά και ολοσέλιδα κείμενα υπέρ της ανεξαρτησίας. Δηλαδή, άλλα αντ' άλλων!...

 

Πραγματικά δε θέλω να κάνω αυτή τη συζήτηση με τον κ. Χρυσάνθου για τη στροφή του Μακαρίου στην ανεξαρτησία, παρόλο που τα γεγονότα της περιόδου είναι φρέσκα στο μυαλό μου. Μόλις έχω τελειώσει ένα βιβλίο για τη συγκεκριμένη περίοδο το οποίο βρίσκεται στη διαδικασία της εκτύπωσης, με περίπου 400 παραπομπές σε πρωτογενείς κυρίως πηγές.

 

Ο κ. Χρυσάνθου έμαθε την ιστορία από τις σελίδες του "Φ" και τη γράφει σε συνέχειες κάθε Κυριακή. Γενικώς, οι εφημερίδες από μόνες τους δεν θεωρούνται αξιόπιστη πηγή πληροφοριών για ιστορικά γεγονότα. Πόσο μάλλον οι κυπριακές που είναι οι ίδιες μέρος του προβλήματος.

 

Πώς είναι δυνατόν να παρουσιάζεται το 2010 η προπαγάνδα του '60 σαν αυθεντική μαρτυρία της ιστορικής πραγματικότητας; Ακόμη κι αν ισχύουν οι άπειρες συνωμοσίες που αποκάλυψε ο "Φ", από το πραξικόπημα του Παπαφώτη το '60 μέχρι τον Εγκέφαλο του Σπύρου το '78 (για να μη μιλήσουμε για τις εντελώς νεότερες), αν οι Κύπριοι ηγέτες ήταν στοιχειωδώς υπεύθυνοι και είχαν ελάχιστη συναίσθηση ευθύνης, σήμερα θα ζούσαμε σε μια άλλη χώρα. Από την άλλη, σε ποια άλλη χώρα με ανεύθυνο Τύπο ευδοκίμησαν οι υπεύθυνοι πολιτικοί;


Μακάριος Δρουσιώτης

Πολίτης

04/04/2009

© Copyright: Μακαριος Δρουσιώτης  |  δημοσιογράφος, συγγραφέας

Πάνω Πίσω Ευκολη Εκτύπωση Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα