Greek

Greek

English

English

Turkish

Turkish

Σάββατο, 4 Απριλίου 2020

Αρχική Σελίδα

Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα
Στήλες
Επικαιρότητα
Οικονομική Κρίση
Κυπριακό
Κυπριακό Γενικά
Έτος 2004
Έτος 2005
Έτος 2006
Έτος 2007
Έτος 2008
Έτος 2009
Έτος 2010
Η άλλη πλευρά
Έτος 2011
Προεδρία Χριστόφια
Κυπριακό Χριστόφιας
Έτος 2012
Τουρκία
Σχέδιο Ανάν
Πολιτική - Κόμματα
Συνεντεύξεις
Η άλλη πλευρά
ΜΜΕ
Ιστορία
Πρόσωπα
Διάλογοι
Το Δηλητήριο
Περιρρέουσα Ατμόσφαιρα
Συγγραφικό Έργο
Βιογραφικό
Συνδέσεις Links

Αναζήτηση >>

Εξειδικευμένη Αναζήτηση

Alfadi Publications

On-Line Αγορές - On-Line Sales

Άλλα πίσω από τις πόρτες, άλλα δημόσια για τις συνομιλίες

Μέσα πάνε καλά, έξω το χάος

Εξαντλήθηκαν τα όρια του τακτικισμού, ήρθε η ώρα των αποφάσεων


Οι συνομιλίες για το Κυπριακό βρίσκονται στο πιο καθοριστικό σημείο από τότε που άρχισαν οι απευθείας διαπραγματεύσεις Χριστόφια – Ταλάτ τον Σεπτέμβριο του 2008. Γι αυτούς που ξέρουν και παρακολουθούν (εκτός και εντός) στο επόμενο διάστημα μέχρι το τέλος του χρόνου θα κριθεί το μέλλον της Κύπρου, αν θα υπάρξει ξανά ως ένα κράτος, ή αν η κάθε μια από τις δύο κοινότητες θα πάρει το δικό της δρόμο.

 

Ωστόσο, η πολιτική ηγεσία και η κοινωνία (στο βαθμό που ασχολείται) εξαντλούνται συζητώντας με όρους 1974. Το κλίμα των τελευταίων ημερών προβληματίζει τον ξένο παράγοντα (ΟΗΕ, Ε.Ε. και ΗΠΑ) αν η κυπριακή πολιτική ηγεσία έχει συναίσθηση της «κρισιμότητας των στιγμών» και σε τελευταία ανάλυση αν υπάρχει πλέον η βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί μια λύση του Κυπριακού ή αν πρόκειται για ματαιοπονία.

 

Σύμφωνα με την πληροφόρηση και τις επαφές που έχει ο «Π», ο πιο πάνω προβληματισμός κυριαρχούσε τις τελευταίες μέρες στις συζητήσεις μεταξύ των διπλωματών που παρακολουθούν, καταγράφουν τις εξελίξεις και ενημερώνουν τις κυβερνήσεις τους. «Μου κάνει τρομερή εντύπωση που κανένας δεν φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει ότι σε τρεις εβδομάδες θα πρέπει να υπάρχει ευδιάκριτη εικόνα αν το Κυπριακό μπορεί να λυθεί με αυτές τις συνομιλίες ή θα χαρακτηρισθεί ανεπίλυτο», δήλωσε στον «Π» διπλωμάτης ευρωπαϊκής χώρας, με σοβαρό ενδιαφέρον στο Κυπριακό, αποτυπώνοντας το κλίμα απαισιοδοξίας ή και απόγνωσης που διακατέχει το διπλωματικό σώμα για το αν είναι πια εφικτή η λύση του Κυπριακού. Καθώς μη λύση συνεπάγεται περιπλοκές στην ίδια την Ε.Ε. και κίνδυνο προσανατολισμού της Τουρκίας προς ανατολάς.

 

Δεδομένου ότι τα ΜΜΕ στην πλειονότητά τους υποσκάπτουν το κάθε βήμα που γίνεται, ενώ κανένας στην Κύπρο, πέρα από μεμονωμένες εξαιρέσεις, δεν έχει το κουράγιο να στηρίξει με ζέση την υπό εξέλιξη διαδικασία, διερωτώνται ποιος και με ποιο τρόπο θα πείσει και θα ενθαρρύνει αυτή την κοινωνία προς την αποδοχή μιας λύσης στο Κυπριακό.

 

Κοντά ή χάος;

 

Κάποιος που παρακολουθεί τη διαδικασία από μέσα και αγνοεί τις δημόσιες δηλώσεις και τις επίσημες ενημερώσεις συμπεραίνει ότι η λύση είναι πολύ κοντά. Όμως, αυτό που εισπράττει η κοινωνία και ο διεθνής παράγοντας – κυρίως από τον πρόεδρο που είναι και ο συνομιλητής – είναι πως η κατάσταση είναι κατάμαυρη και αδιέξοδη.

 

Ενδεικτική είναι η περίπτωση του αναπληρωτή πρωθυπουργού του Βελγίου Steven Vanackere, ο οποίος επισκέφθηκε πρόσφατα την Κύπρο και έτυχε ενημέρωσης για τις συνομιλίες από τον Γ. Ιακώβου. Η εντύπωση που αποκόμισε ήταν πως «δεν έχει τίποτα». Ακολούθως, όταν ενημερώθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη σχημάτισε εντελώς διαφορετική εικόνα και φέρεται να σχολίασε: «Εάν δεν ερχόμουν από τον Ιακώβου θα έφευγα πεπεισμένος ότι το Κυπριακό θα λυθεί». Τελικά, ποιος κοροϊδεύει ποιον και γιατί στο Κυπριακό;

 

Ας το εξετάσουμε:

 

Ο Αλεξάντερ Ντάουνερ σε συνέντευξη του στο Reuter’s είπε τις προάλλες πως πρακτικά το Κυπριακό μπορεί να λυθεί μέχρι το τέλος του χρόνου. «Σε ότι αφορά τις συνομιλίες αυτό είναι εφικτό, αλλά αν θα το κάνουν δεν το ξέρω, Όμως μπορούν να το κάνουν».

 

Η δήλωση αυτή αποτυπώνει την εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών ότι υπάρχει συγκυρία και δυνατότητα συμφωνίας στους επόμενους μήνες. Αυτό το συμπέρασμα δεν είναι ούτε αυθαίρετο ούτε ευσεβής πόθος, αλλά τεκμηριωμένη πραγματικότητα, διότι:

 

1. Το Κυπριακό έχει κατηγοριοποιηθεί σε έξι κεφάλαια: Διακυβέρνηση και διαμοιρασμός της εξουσίας, Οικονομία, σχέσεις με την Ε.Ε., περιουσίες, εδαφικό, ασφάλεια και εγγυήσεις.

 

Το πιο δύσκολο, το πιο περίπλοκο και το μεγαλύτερο σε όγκο κεφάλαιο είναι το πρώτο. Είναι τεκμηριωμένο από ΟΛΕΣ τις πλευρές ότι οι Χριστόφιας και Ταλάτ τα έχουν συμφωνήσει σχεδόν όλα. Μάλιστα, ο φόβος του Χριστόφια είναι μήπως ο Έρογλου θα επιχειρήσει επαναδιαπραγμάτευση.

 

Εξάλλου, στη διαβόητη πια ομιλία που έκανε στο Ίδρυμα BROOKINGS, ο Χριστόφιας παραδέχτηκε, για πρώτη φορά δημόσια, τις ευρύτατες συγκλίσεις που υπήρξαν στη διακυβέρνηση:

 

«Καταλήξαμε σε ορισμένες σοβαρές συγκλίσεις στο θέμα της διακυβέρνησης της Ομόσπονδης Δημοκρατίας της Κύπρος που αφορούν την κεντρική κυβέρνηση και τις αρμοδιότητες της κεντρικής κυβέρνησης, τη συμμετοχή των δύο κοινοτήτων σε αυτή, καθώς και κάποιες άλλες πολύ σημαντικές πτυχές για τη συνεργασία των κοινοτήτων στην κυβέρνηση».

 

2. Ευρύτατες είναι οι συγκλίσεις και στα επόμενα δύο κεφάλαια για την Οικονομία και την Ε.Ε. Το παραδέχτηκε κι αυτό ο Πρόεδρος στην ίδια ομιλία του: «Συγκλίσεις πετύχαμε στην οικονομία και σε θέματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες μέχρι τώρα για το καθεστώς των Τουρκοκυπρίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά τη λύση. Αλλά θα μπορούσαμε να συμφωνούμε σε αυτό, είμαι σίγουρος ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε».

Επομένως, με την πιο πάνω παραδοχή, όλη η ρητορική για μη ικανοποιητική πρόοδο ακυρώνεται.

 

3, Τώρα συζητείται το περιουσιακό. Οι διαφορές, όπως εντοπίζονται μέσα από τα έγγραφα που έχουν κατατεθεί δεν είναι αγεφύρωτες. Στο τραπέζι των συνομιλιών αναγνωρίζεται ότι ελάχιστοι θα είναι οι Ελληνοκύπριοι που θα θέλουν να επιστρέψουν ως πολίτες της τουρκοκυπριακής συνιστώσας πολιτείας. Όμως, με βάση το κεκτημένο δεν μπορούν να διαχωριστούν από τους υπόλοιπους ευρωπαίους σε ότι αφορά την αγορά περιουσίας και εγκατάστασης στο βόρειο τμήμα.

 

Οι εμπειρογνώμονες των Ηνωμένων Εθνών έχουν πρακτικές λύσεις που μπορούν να δώσουν διέξοδο. Φτάνει να υπάρχει η πολιτική βούληση. Αυτό είναι που προσπαθούν να επαληθεύσουν τα Ηνωμένα Έθνη. Αν υπάρξουν οι συγκλίσεις στο περιουσιακό, τότε το Κυπριακό μπορεί να θεωρηθεί λυμένο. Όπως το είπε ο Ντάουνερ στο Reuter’s, αν υπάρει η βούληση μπορεί να γίνει.

 

 

 

Τα χρονοδιαγράμματα

 

Παρά τη δαιμονοποίηση του παράγοντα χρόνος, στις επαφές που έγιναν στη Νέα Υόρκη, τα Ηνωμένα Έθνη έχουν δεσμεύσει τους ηγέτες σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, με την εξάντληση του οποίου θα μπορούν να εξαγάγουν συμπεράσματα:

  1. Μέχρι τις 10 Οκτωβρίου θα γίνουν τουλάχιστον άλλες δύο ολοήμερες συναντήσεις των συμβούλων και των ομάδων εργασίας.
  2. Γύρω στις 12 Οκτωβρίου θα γίνει η επόμενη συνάντηση των ηγετών, οι οποίοι θα πρέπει να είναι σε θέση να δώσουν πολιτική καθοδήγηση στις ομάδες εργασίας για να προχωρήσουν σε συγκλίσεις.
  3. Στα τέλη Οκτωβρίου να υπάρξουν σοβαρές συγκλίσεις.
  4. Αν κυλήσουν θετικά τα πράγματα, αυτό θα καταγραφεί στην έκθεση του Νοεμβρίου. Στην ίδια έκθεση θα καταγραφούν για να «δεθούν» και οι συγκλίσεις στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης, για να μην μπορεί ο Έρογλου ζητήσει αναθεωρήσεις όπως το φοβάται η ελληνοκυπριακή πλευρά. 

Συμπερασματικά, εάν υπάρξουν σοβαρές συγκλίσεις στο περιουσιακό – και τα Ηνωμένα Έθνη είναι απολύτως πεπεισμένα ότι μπορεί να γίνει – τότε το Κυπριακό θα είναι σχεδόν λυμένο. Το εδαφικό δεν μπορεί να διαφέρει ουσιωδώς από το Ανάν 5, ενώ θα γίνει διάσκεψη για την Ασφάλεια και τις Εγγυήσεις, που δεν αναμένεται ότι θα ναυαγήσει η λύση σ’ ένα τόσο προχωρημένο στάδιο.

 

Θέλει ή δεν θέλει η Τουρκία;

 

Αφρού τα πράγματα είναι τόσο προχωρημένα γιατί η κυβέρνηση προετοιμάζει την κοινωνία για το αντίθετο; Πως θα μπορέσει σε μερικές εβδομάδες ή και μήνες η κοινωνία να αφομοιώσει τις πιθανές εξελίξεις; Θα μπορέσει ο Χριστόφιας, αν συμφωνήσει, να περάσει ένα νέο σχέδιο ή θα επαναληφθεί το σύνδρομο του 2004;

 

Είναι ξεκάθαρο ότι ο Χριστόφιας θέλει έξτρα χρόνο. Με την πρόταση για την Αμμόχωστο αποπειράθηκε να διευκολύνει την Τουρκία με τα κεφάλαια και να πάρει χρόνο στις συνομιλίες. Η δικαιολογία είναι πως «η Τουρκία δεν είναι έτοιμη». Για να υποστηρίξει την τακτική αυτή, το Γραφείο Τουρκικών Θεμάτων στο Προεδρικό ετοίμασε και σχετική μελέτη η οποία διανεμήθηκε στο κόμμα και αποτελεί το επιχείρημα που χρησιμοποιείται κατά κόρον για να δικαιολογήσει την καθυστέρηση.

 

Σαφώς οι Τούρκοι είναι σκληροί διαπραγματευτές και διεκδικούν το μάξιμουμ από τις συνομιλίες. Όμως η «ανάλυση» ότι δεν είναι έτοιμη η Τουρκία είναι αποκλειστικά κυπριακή. Καμιά ξένη χώρα, κανένας ξένος ηγέτης, κανένα σοβαρό think tank δεν έχει υιοθετήσει αυτή τη θεωρία. Αντιθέτως, η εντύπωση που έχει η διεθνής κοινότητα είναι πως η σημερινή Τουρκία, σε πλήρη αντίθεση με την προ 2002 Τουρκία, θέλει και εργάζεται για τη λύση.

 

Ο πρόεδρος Χριστόφιας έστειλε 26 επιστολές σε αρχηγούς κρατών της Ε.Ε. προσπαθώντας να προωθήσει την πρόταση του για ενδιάμεση συμφωνία για την Αμμόχωστο. Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι δεν υπήρξε ούτε μία θετική ανταπόκριση.

 

Η Ε.Ε. τοποθετήθηκε επίσημα ότι δεν ενδιαφέρεται να γίνει λιμενάρχης στην Αμμόχωστό και παρέπεμψε στη συνολική λύση. Ο γενικός γραμματέας είπε πως ούτε ο ΟΗΕ ενδιαφέρεται και τον παρέπεμψε στις συνομιλίες. Συνεπώς, δεν είναι μόνο η Τουρκία που απέρριψε την πρόταση για την Αμμόχωστο, αλλά όλη η διεθνής κοινότητα.

 

Σε όλα τα μηνύματα που έχουν εκφωνηθεί ή έχουν αποσταλεί για τα 50χρονα της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν υπάρχει καν νύξη στην Τουρκία, πολύ δε περισσότερο στην τουρκική αδιαλλαξία. Από το 2004 και μετά αυτή η ρητορική είναι μόνο κυπριακή υπόθεση, με μηδενική αποδοχή στο εξωτερικό.

 

Ο γενικός γραμματέας, μετά τις συναντήσεις του με τους Γκιουλ και Νταβούτογλου στη Νέα Υόρκη εκθείασε «τη θετική συμβολή» της Τουρκίας στις διαπραγματεύσεις. Εξάλλου, τα Ηνωμένα Έθνη έχουν ιδίαν γνώση του αν υπήρξε ή όχι εποικοδομητική συνδρομή της Τουρκίας. Γνωρίζουν ότι η συμφωνία για τη διακυβέρνηση επιτεύχθηκε στη βάση του εγγράφου που κατέθεσαν οι Τ/κ στις 4 Ιανουαρίου (και η δική μας πλευρά το αποκήρυξε ως συνομοσπονδιακό). Στο έγγραφο αυτό ενσωμάτωσαν τη θέση του Χριστόφια για σταθμισμένη ψήφο και απευθείας εκλογή προέδρου και αντιπροέδρου από το λαό, αποδοχή όλων των βασικών αιτημάτων των Ελληνοκυπρίων από το 1974 (ένα κράτος, μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια, χωρικά ύδατα, ΑΟΖ κ.τ.λ.).

 

Όλα αυτά, μαζί με τη δημόσια πια παραδοχή του προέδρου στις ΗΠΑ για «σοβαρές συγκλίσεις» στη διακυβέρνηση την Οικονομία και την Ε.Ε., δεν συνάδουν με τη ρητορική του, όπως την επανέλαβε στο διάγγελμα του για την επέτειο της ανεξαρτησίας: «Η Τουρκία συνεχώς διατυμπανίζει ότι θέλει λύση μέχρι το τέλος του χρόνου. Μακάρι αυτή τη θέση να την συνόδευε και με πράξεις. Δυστυχώς, πόρρω απέχουν οι πράξεις από τις διακηρύξεις της και η όλη συμπεριφορά της αποδεικνύει ότι δεν είναι έτοιμη για λύση».

 

Η θέση αυτή του προέδρου Χριστόφια εμπεριέχει έντονο το στοιχείο της τακτικής είτε για να πάρει χρόνο, είτε για να περιορίσει τις αντιδράσεις από όσους έχουν ατζέντα τη διχοτόμηση, είτε για να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερα στο τραπέζι των συνομιλιών.

 

Όμως, δύο χρόνια μετά την έναρξη των συνομιλιών, οι τακτικισμοί ξεπέρασαν τα όρια τους. Οι πιο πάνω πιθανοί στόχοι του Χριστόφια άρχισαν να γίνονται μπούμεραγκ, καθώς:

  • Η πάροδος του χρόνου – με αρνητική ρητορική – δίνει τροφή στους «λύκους» που έχουν γίνει αγέλη και απειλούν να κατασπαράξουν τον ίδιο.
  • Η πολλή τακτική κλόνισε συθέμελα την αξιοπιστία του, απομονώθηκε από τον έξω κόσμο με κίνδυνο να απολέσει τη δυνατότητα να κερδίσει στις διαπραγματεύσεις.
  • Κινδυνεύει να γίνει όμηρος του κλίματος που εξέθρεψε και να χρεωθεί αυτός και το κόμμα του τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Μακάριος Δρουσιώτης

Πολίτης

02/10/2010

© Copyright: Μακαριος Δρουσιώτης  |  δημοσιογράφος, συγγραφέας

Πάνω Πίσω Ευκολη Εκτύπωση Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα