Greek

Greek

English

English

Turkish

Turkish

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

Αρχική Σελίδα

Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα
Στήλες
Επικαιρότητα
Οικονομική Κρίση
Κυπριακό
Πολιτική - Κόμματα
ΑΚΕΛ
ΔΗΚΟ
Προεδρία Κληρίδη
Προεδρία Παπαδόπουλου
Διάφορα
Τάσσος Παπαδόπουλος
Εκκλησία
Εκλογές
Συνεντεύξεις
Η άλλη πλευρά
ΜΜΕ
Ιστορία
Πρόσωπα
Διάλογοι
Το Δηλητήριο
Περιρρέουσα Ατμόσφαιρα
Συγγραφικό Έργο
Βιογραφικό
Συνδέσεις Links

Αναζήτηση >>

Εξειδικευμένη Αναζήτηση

Alfadi Publications

Ο ΑΝΤΙΑΚΕΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 1950 ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΟΥ 2000

Ο Τάσσος θεωρητικός των εκτελέσεων ΑΚΕΛικών!


Είναι πλέον παραδεχτό ότι η νοοτροπία του προέδρου Παπαδόπουλου και η γλώσσα που χρησιμοποιεί παραπέμπουν σε μια άλλη εποχή. Από τον λόγο του απουσιάζει μονίμως η σύνεση, η μετριοπάθεια, η θετική προσέγγιση και ο σεβασμός της αντίθετης άποψης. Μιλώντας στο συνέδριο του ΔΗΚΟ στη Λεμεσό, στις 14 Νοεμβρίου, χαρακτήρισε αυτούς που του ασκούν κριτική για τη διαχείριση της επόμενης μέρας του δημοψηφίσματος, "κατάπτυστους". Τον προηγούμενο μήνα εισήγαγε στην πολιτική ορολογία τη θεωρία της "περιρρέουσας ατμόσφαιρας", δυνάμει της οποίας ανακήρυξε όσους διαφωνούν μαζί του, περίπου ως προδότες και πράκτορες των ξένων.

 

Με ερέθισμα, λοιπόν, τις αναχρονιστικές θέσεις του κ. Παπαδόπουλου, αναζητήσαμε γραπτά κείμενά του, παλαιότερων εποχών, για να τα συγκρίνουμε με τις σημερινές του θέσεις. Το αποτέλεσμα της έρευνάς μας είναι συγκλονιστικό.

Στις σελίδες του περιοδικού "Εγερτήριον Σάλπισμα", το οποίο εκδιδόταν με ευθύνη του κ. Παπαδόπουλου, την περίοδο 1957 - 1958, βρήκαμε στα γραφόμενά του όλη τη σημερινή φρασεολογία του! Εντοπίσαμε, ακόμη, τις ρίζες της θεωρίας περί περιρρέουσας ατμόσφαιρας...

 

Η πιο συγκλονιστική διαπίστωση από τη μελέτη του περιοδικού, είναι ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος, με το ψευδώνυμο Δευκαλίων, υπήρξε ο θεωρητικός της ποινής του θανάτου, στα στελέχη του ΑΚΕΛ και της ΠΕΟ που διαφωνούσαν με την ΕΟΚΑ. Με τα γραφόμενά του, ο Παπαδόπουλος επιβεβαιώνει τη θέση που για δεκαετίες υποστηρίζει το ΑΚΕΛ, ότι τα στελέχη του δολοφονήθηκαν για τις ιδέες τους και όχι επειδή ήταν πληρωμένοι προδότες. Αν και παραδεχόταν ότι το "αμάρτημα" των ΑΚΕΛικών ήταν η διαφωνία, δεν τους αναγνώριζε το δικαίωμα της άποψης και κατέληγε στο αυθαίρετο συμπέρασμα, πως ο λόγος που δεν συμφωνούσαν με τον Γρίβα, οφειλόταν στο ότι ήταν πράκτορες της Ιντέλιτζενς Σέρβις.

 

Χθες και σήμερα

 

Οι θέσεις του κ. Παπαδόπουλου, πριν από μισό σχεδόν αιώνα, θα μπορούσαν να είχαν ιστορική μόνο αξία, αφού αφορούν μια άλλη εποχή και διατυπώθηκαν υπό διαφορετικές συνθήκες. Δυστυχώς, όμως, είναι δραματικά επίκαιρες. Διότι ερμηνεύουν τη σημερινή πολιτική του συμπεριφορά. Ο σημερινός πολιτικός λόγος του κ. Παπαδόπουλου δεν διαφέρει από εκείνον του 1950. Αν και προσαρμοσμένος στις σημερινές συνθήκες, αποπνέει τη νοοτροπία εκείνης της εποχής:

 

* Τότε ο στόχος του ήταν να εξουδετερώσει το ΑΚΕΛ. "Ξενοκρατία και Ακελική ηγεσία υφαίνουν το ίδιον πανί, έχουν τους ίδιους σκοπούς και επιδιώξεις", έγραφε.

Σήμερα επικρίνει είτε άμεσα είτε έμμεσα τους πολιτικούς του αντιπάλους για καθοδήγηση από ξένες πρεσβείες.

 

* Τότε έγραφε πως "ουδεμία εθνική επανάστασις ηνέχθη κομματικούς παπατζήδες να την υπονομεύουν διότι ως διατείνονται έχουν δημοκρατικόν(;) δικαίωμα να το κάμουν".

Σήμερα καταγγέλλει αυτούς που του ασκούν κριτική ότι υπονομεύουν τον αγώνα του να πείσει τον έξω κόσμο για τα δίκαια της Κύπρου.

 

* Τότε η έκκληση του γενικού γραμματέα της ΠΕΟ προς το λαό να καταδικάσει τις δολοφονίες των στελεχών του ήταν πράξη προδοσίας: "Θαυμάστε το μέγεθος της προδοσίας του και τα αποκαλυπτήρια επαίσχυντου στάσεών του", έγραφε.

Σήμερα, η διαφωνία με τις δικές του πολιτικές επιλογές προβλήθηκε σαν εθνική μειοδοσία και προδοσία, οι δε "μειοδότες", αποκαλούνται "νενέκοι".

 

* Τότε, όταν το ΑΚΕΛ ζητούσε συλλογικότητα στις αποφάσεις, με επικεφαλής τον Μακάριο, η απάντηση του Παπαδόπουλου ήταν πως η λαϊκή απαίτηση (Η δύναμη της Δεξιάς ήταν μικρότερη του 65%, διότι το ΑΚΕΛ είχε το 40%) δεν ήταν να τεθεί ο Μακάριος επικεφαλής οιασδήποτε αντιπροσωπείας, αλλά ότι ο Μακάριος ήταν ο μόνος αντιπρόσωπος. "Ο ΕΙΣ και ΜΟΝΟΣ".

Σήμερα, με επιχείρημα το 65% επιδιώκει να αναβιώσει το σύνθημα του '50, "Ο ΕΙΣ και ΜΟΝΟΣ".

 

* Τότε, έγραφε ότι το ΑΚΕΛ διαφωνούσε με την τακτική της ΕΟΚΑ διότι "εισέπραξε και εισπράττει τα Βρετανικά αργύρια".

Σήμερα, οι εξαγορές γίνονται από τους Αμερικανούς και τα αργύρια είναι... αμερικάνικα.

 

Καμιά αυτοκριτική

 

Πέρασαν σχεδόν πενήντα χρόνια από τότε που ο κ. Παπαδόπουλος ενεθάρρυνε τους φόνους αθώων στελεχών του ΑΚΕΛ, αλλά ποτέ δεν μίλησε καθαρά γι' αυτή την πτυχή της Ιστορίας. Όσες φορές αναφέρθηκε στις δολοφονίες των Αριστερών, περιορίστηκε να πει πως η ΕΟΚΑ δεν τηρούσε αρχεία και δεν μπορούν να ξεκαθαρίσουν σήμερα μία προς μία οι υποθέσεις. Έλεγε, δηλαδή, πως δεν "υπάρχουν διπλότυπα με υπογραφές" και ότι ήταν αρκετή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα για τη στοιχειοθέτηση των κατηγοριών.

Στην πραγματικότητα, δεν τεκμηριώνεται καμιά υπόθεση, διότι δεν μπορεί να γίνει σήμερα αποδεχτή η διαφωνία ως ισοδύναμη της προδοσίας.

 

Ο Παπαδόπουλος, ο οποίος υπήρξε ο θεωρητικός αυτής της διαδικασίας ανακήρυξης προδοτών, δεν έκανε καμιά αυτοκριτική. Αντιθέτως, στην πρώτη φορά που δέχτηκε να δώσει προσωπική μαρτυρία για τη συμμετοχή του στην ΕΟΚΑ, επιβεβαίωσε την προσήλωσή του στις απόψεις, που είχε πριν από 50 χρόνια:

 

Το μικρό περιοδικό, "Εγερτήριον Σάλπισμα", επανεκδόθηκε σε ένα τόμο από το Συμβούλιο Ιστορικής Μνήμης Αγώνος ΕΟΚΑ (ΣΙΜΑΕ), το 1999. Ο Παπαδόπουλος, ο οποίος έγραψε τον πρόλογο αυτής της έκδοσης, θα μπορούσε, εάν το ήθελε, να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και να παραδεχτεί κάποιες λανθασμένες κρίσεις και να τις αποκηρύξει. Αντί αυτού επέλεξε να προσδώσει στο σχετικό έργο διδακτική αξία. Το "Εγερτήριον Σάλπισμα", γράφει, αποτελεί "μια νέα έγκυρη και αυθεντική μαρτυρία". Όντως, ο φανατισμός, οι αφορισμοί, οι προπηλακισμοί κατά του ΑΚΕΛ που μπορείτε να διαβάσετε στη συνέχεια, καθώς και η παντελής έλλειψη σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή, αποτελούν μια αυθεντική, πλην όχι έγκυρη πληροφόρηση για τα πολιτικά γεγονότα της εποχής.

 

Το βιβλίο αυτό έχει αγορασθεί κατά εκατοντάδες από το Υπουργείο Παιδείας και μοιράστηκε σε όλα τα σχολεία. Η αξία της έκδοσης - όπως γράφει ο σημερινός Πρόεδρος - είναι για "να δώσει στους νεότερους την ευκαιρία να κατανοήσουν πόση σημασία έχει στους εθνικούς αγώνες το αγωνιστικό φρόνημα, το πάθος και η αρραγής πίστη για την ανάγκη αγώνα για την ελευθερία και δικαίωση".

 

Αυτό το φρόνημα - όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του περιοδικού και από ενυπόγραφα σχόλια του σημερινού Προέδρου, το οποίο μοιραζόταν τότε στους μαθητές - ήταν αποτέλεσμα μιας ανελέητης προπαγάνδας, χωρίς κανένα σεβασμό στην αλήθεια. Ο Παπαδόπουλος, ο οποίος είχε την ευθύνη της ΑΝΕ, φανάτισε τη νεολαία, σε τέτοιο βαθμό, που έφτασε σε σημείο να λιθοβολήσει μέχρι θανάτου ένα φουκαρά, ο οποίος μίλησε ενάντια στην ΕΟΚΑ, ενώ ο ίδιος, χαιρέκακα, τον αποκαλούσε, χωρίς κανένα στοιχείο, "επαίσχυντο προδότη..."

 

Θάνατος στους προδότες του ΑΚΕΛ!

 

Το ΑΚΕΛ ήταν η μόνη πολιτική δύναμη που διαφωνούσε με την τακτική της ΕΟΚΑ, υποστηρίζοντας τη διεξαγωγή πολιτικού και όχι ένοπλου αγώνα. Η θέση αυτή του ΑΚΕΛ, ιστορικά, έχει δικαιωθεί. Όμως την εποχή εκείνη η ΕΟΚΑ θεωρούσε τη διαφωνία αυτή προδοσία. Το ΑΚΕΛ απηύθυνε τότε έκκληση στην ΕΟΚΑ για "ενότητα", που απερρίφθη διότι, όπως έγραφε στα σχόλιά του, ο θεωρητικός της εξίσωσης της πολιτικής διαφωνίας με την προδοσία, Τάσσος Παπαδόπουλος, η "ερυθρά ηγεσία" ζητούσε ενότητα "διά να παρεισφρήσει αυτή και τα τυφλά όργανά της μεταξύ των ορθώς σκεπτομένων και δρώντων εις το εθνικόν ζήτημά μας, διά να διασπά και να προδίδη ευκολότερον τον αγώνα μας".

 

Η θέση του Παπαδόπουλου ήταν πως η ενότητα θα μπορούσε να εκφραστεί μόνο με απόλυτη υποταγή στον Γρίβα. "Εις επαναστατικήν κατάστασιν όχι μόνον μια παράταξις πρέπει να υπακούη, αλλά όλαι αι παρατάξεις πρέπει, όχι μόνον να υπακούουν αλλά να πειθαρχούν τυφλώς εις εκείνους οι οποίοι αγωνίζονται με το αίμα των και όχι με χαρτοπόλεμον".

 

Αναφερόμενος κατά τρόπο απαξιωτικό στην απόφαση του ΑΚΕΛ να επιλέξει τη μη ένοπλη μορφή αγώνα, έγραφε: "Αλλά πώς εννοείτε εσείς, εσείς το "προλεταριάτο του αγώνος"!! τον πατριωτισμόν; Μήπως με νερόβραστα ακίνδυνα τηλεγραφήματα διαμαρτυρίας και δουλοπρεπείς υποκλίσεις; ΣΑΝ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ ΤΟΜΑΡΟΦΙΛΟΙ!!".

 

Η διαφωνία της ΕΟΚΑ με το ΑΚΕΛ ήταν πρωτίστως ιδεολογική. Ο αρχηγός της ΕΟΚΑ προϋπήρξε αρχηγός της οργάνωσης "Χ", η οποία διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξόντωση των κομμουνιστών στη μεταπολεμική Ελλάδα. Το 1958, όταν ο ένοπλος αγώνας φούντωσε και απέκτησε πλατιά λαϊκή υποστήριξη, ο Γρίβας θέλησε να προσδώσει στο ΑΚΕΛ το στίγμα της προδοσίας και διέταξε πολιτικές δολοφονίες στελεχών της Αριστεράς.

 

Τότε, ο Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν ο υπεύθυνος της Παγκύπριας Επιτροπής Πολιτικού Αγώνα (ΠΕΚΑ). Υπό την ευθύνη της ΠΕΚΑ ήταν και η Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ (ΑΝΕ). Μεταξύ των δραστηριοτήτων της ΠΕΚΑ ήταν η συλλογή πληροφοριών για τις δραστηριότητες της ΠΕΟ και του ΑΚΕΛ. Ο Παπαδόπουλος ετοίμαζε ενημερωτικά σημειώματα προς τον Γρίβα, ο οποίος στη βάση και άλλων πληροφοριών διέταζε τις δολοφονίες. Ο ίδιος ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο οποίος ήταν μέρος του μηχανισμού που παρήγαγε προδότες, αυτοπροσδιορίστηκε και ως αρχηγός του εκτελεστικού της ΕΟΚΑ.

 

Ο χορός του θανάτου

 

Στα σχόλιά του στο "Εγερτήριον Σάλπισμα", ο Παπαδόπουλος τοποθετεί τον εαυτόν του μεταξύ εκείνων που αποφάσιζαν ποιοι ήταν οι προδότες και ποίοι οι πατριώτες: "Φυσικά θλιβόμεθα όταν βρισκόμαστε εις την αναπότρεπτον ανάγκην να τιμωρήσωμεν ομοεθνείς μας, είτε ούτοι είναι αριστεροί, είτε οιασδήποτε άλλης παρατάξεως, Διεξάγομεν όμως αγώνα εθνικόν και δεν δυνάμεθα να επιτρέψωμεν εις ανθρωπάρια τα οποία ουδέν μέχρι σήμερον προσέφεραν εις τον αγώνα μας ως κόμμα να μας αντιστρατεύονται και επί τη ΒΑΣΕΙ ΣΧΕΔΙΟΥ ΚΑΙ ΟΔΗΓΙΩΝ να επιτίθενται εναντίον πραγματικών πατριωτών". Σε άλλο σημείωμα έγραφε: "Εκεί που η νουθεσία και η προειδοποίησις δεν φέρνουν αποτελέσματα, το σάπιον πρέπει να αποκόπτεται από τον αγωνιζόμενον λαόν μας. Το τίμημα της προδοσίας είναι ο θάνατος".

 

Ο χορός του θανάτου για τα στελέχη του ΑΚΕΛ, άρχισε στις 21 Iανουαρίου 1957, στο χωριό Kώμα του Γιαλού. Μασκοφόροι της ΕΟΚΑ πυροβόλησαν πισώπλατα τα αδέρφια Hλία και Nίκο Tτοφαρή, ενώ έφευγαν από το καφενείο του χωριού τους. O Hλίας υπέκυψε στα τραύματά του στο νοσοκομείο Aμμοχώστου, ενώ ο δεύτερος σώθηκε.

 

 

Tο ίδιο βράδυ ομάδα ένοπλων μασκοφόρων πήγε στη Λύση και αναζήτησε το στέλεχος του AKEΛ Γιάννη Kολάνη, για να τον εκτελέσουν. Στο καφενείο του χωριού υπήρξε ένταση και ο Mιχάλης Πέτρου, ο οποίος μόλις είχε μπει στο καφενείο, ζήτησε εξηγήσεις για τις προθέσεις των μασκοφόρων. Τον κτύπησαν και του μάτωσαν το κεφάλι. Ξεκίνησε για το σπίτι του, για να δέσει την πληγή του, όταν τον πυροβόλησαν πισώπλατα και τον σκότωσαν. Οι δύο φόνοι προκάλεσαν την οργή της Αριστεράς, που οργάνωσε μεγάλες συγκεντρώσεις καταδίκης.

 

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, με το ψευδώνυμο Δευκαλίων, σε σχόλιο του στο 8ο τεύχος του περιοδικού "Εγερτήριον Σάλπισμα", έγραφε:

"Τα τελευταία γεγονότα παρέχουν απτάς αποδείξεις ότι η προδοτική του αγώνος μας ηγεσία των κομμουνιστών απεθρασύνθη". Η προδοσία - κατά τον Παπαδόπουλο - ήταν οδηγίες που δόθηκαν "εις τα ολίγα φανατικά μέλη των" να αποκαλύπτουν τα πρόσωπα των κουκουλοφόρων της ΕΟΚΑ. Σύμφωνα με την εκδοχή του Παπαδόπουλου, οι "πράκτορες του κομμουνισμού εις Λύσην και Κώμην Αιγιαλού" είχαν αποπειραθεί να επιτεθούν εναντίον αγωνιστών της ΕΟΚΑ, οι οποίοι πήγαν εκεί "δια να τους απευθύνουν συμβουλάς αναγκαίας δια τον αγώνα". Η "πρόκλησις των κομμουνιστών ήτο τοιαύτη", ώστε οι "αγωνισταί μας" αναγκάστηκαν να πυροβολήσουν με αποτέλεσμα "να φονευθούν οι προκαλέσαντες κομμουνισταί".

 

"Οι τομαρόφιλοι ηγετίσκοι"

 

Ο Παπαδόπουλος θεωρούσε τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του ΑΚΕΛ προκλητικές: "Δεν εδίστασαν να αποπειραθούν να προκαλέσουν απεργίας και θεατρικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας υπό τας ευλογίας των συμμαχικών των "Δυνάμεων Ασφαλείας" δια τον "φόνον" των κομμουνιστών πρακτόρων". Οι διαμαρτυρόμενοι ΑΚΕΛικοί "δεν εδίστασαν", να φωνάζουν συνθήματα κατά του αγώνα, "του Εθνάρχου μας και του θρυλικού αρχηγού μας Διγενή".

 

Τον Μάρτιο του 1957, με αφορμή το 40ήμερο μνημόσυνο των θυμάτων, το ΑΚΕΛ διοργάνωσε εκδήλωση μνήμης. Σε ομιλία του, ο γενικός γραμματέας της ΠΕΟ Ανδρέας Ζιαρτίδης, μίλησε για οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης της Αριστεράς. "Ένα σχέδιο που ζητά να επιβάλη με τη μέθοδο της μάσκας και της δολοφονίας τη θέληση μιας χούφτας ανθρώπων". Ο Παπαδόπουλος αντέδρασε, γράφοντας: "οι τομαρόφιλοι ηγετίσκοι όμως δεν ησυχάζουν... Έτσι εντός Μαρτίου είχον το θράσος να μολύνουν την γενέτειραν ενός Αυξεντίου με νέας ασχημίας εις εν δήθεν μνημόσυνον των δήθεν θυμάτων των μασκοφόρων!!!!".

 

Μια από τις απεχθέστερες δολοφονίες ήταν αυτή του Σάββα Μένοικου από τις Γούφες. Ο Μένοικος ήταν ένας πάμπτωχος εργάτης, ο οποίος μιλούσε δημόσια κατά της τακτικής της ΕΟΚΑ. Αυτό θεωρήθηκε έγκλημα. Μια ομάδα μασκοφόρων, υπό τις διαταγές του Παπαφώτη, τον απήγαγε ενώ πήγαινε από το Λευκόνοικο στο χωριό του με το ποδήλατο. Τον οδήγησαν στην πλατεία του χωριού, κτύπησαν τις καμπάνες, μαζεύτηκε κόσμος, στον οποίο ανακοινώθηκε ότι ήταν σεσημασμένος προδότης. Με την παρότρυνση των "αγωνιστών", ο Μενοίκου λιθοβολήθηκε στην πλατεία μέχρι θανάτου! Στο λιθοβολισμό συμμετείχαν και μαθητές γυμνασίου. Το ίδιο βράδυ μασκοφόροι μπήκαν σε καφενείο στη Γύψου και σκότωσαν τον Δημήτρη Γιασεμή, πατέρα έξι παιδιών.

 

Σχολιάζοντας του φόνους αυτούς, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, έγραψε πως "εισέπραξαν τα επίχειρα της προδοσίας των". Αναφερόμενος στην αντίδραση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, ο Παπαδόπουλος της θεωρούσε πρόκληση: "Αντί η διαβόητος ηγεσία να εκφράση αμέσως την λύπην της διότι εις την "τιμίαν" παράταξιν ενεφώλευον δύο τέτοια καθάρματα και να αποχωρήση ευθύς αμέσως τις ευθύνες της από την προδοσίαν τους, αγκάλιασε αμέσως τους προδότες και έγινεν έτσι αμέσως και η ίδια, αλλά και το κίνημα ολόκληρον, συνένοχον εις την μυσαράν των στάσιν".

 

Η αποκατάσταση που δεν ήρθε

 

Από την ηγεσία του ΑΚΕΛ εμφανιζόταν τότε δημόσια μόνο ο γενικός γραμματέας της ΠΕΟ Ανδρέας Ζιαρτίδης, επειδή το κόμμα είχε κηρυχθεί παράνομο. Ο Ζιαρτίδης κάλεσε από το ραδιόφωνο το λαό να καταδικάσει και να τερματίσει τα πολιτικά εγκλήματα. Η πράξη αυτή διαφωνίας με τις δολοφονίες ήταν από μόνη της - κατά τον Παπαδόπουλο - προδοσία: "Θαυμάστε το μέγεθος της προδοσίας του και τα αποκαλυπτήρια επαισχύντου στάσεώς του", έγραφε σε σχόλιο του το 1958, για το οποίο το 1999 δήλωσε ότι ήταν περήφανος!

 

Για δεκαετίες το ΑΚΕΛ προσπάθησε να πετύχει την αναγνώριση των στελεχών του ως θυμάτων πολιτικών εγκλημάτων και όχι προδοτών. Η προσπάθεια αυτή κορυφώθηκε τα τελευταία χρόνια της προεδρίας Κληρίδη. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο οποίος προετοιμαζόταν για υποψήφιος, ανέλαβε να μεσολαβήσει και παρακάθισε σε σύσκεψη με τον Κληρίδη. Ο ίδιος, όμως, που ήταν στέλεχος του συστήματος που έκανε τις δολοφονίες και δημιούργησε την περιρρέουσα ατμόσφαιρα για τις εκτελέσεις, δεν απολογήθηκε ποτέ. Τα τελευταία δύο χρόνια, που το ΑΚΕΛ είναι στην κυβέρνηση, έπαψε να ζητεί την αποκατάσταση της μνήμης των θυμάτων.

 

 

Ιδού οι καταβολές της περιρρέουσας ατμόσφαιρας

 

Το 1958, σύμφωνα με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής, το ΑΚΕΛ είχε προδώσει την Κύπρο. Ο θεωρητικός της άποψης αυτής ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Σε σχόλιο του στο περιοδικό "Εγερτήριον Σάλπισμα", έθεσε το ερώτημα: "Διατί όμως η ερυθρά ηγεσία αντιστρατεύεται τον αγώνα μας;" Ο Παπαδόπουλος, απάντησε μόνος το ερώτημά του ως εξής: "Διότι εισέπραξε και εισπράττει τα Βρετανικά αργύρια. Διότι ο Ζιαρτίδης και Σία έγιναν πράκτορες της Ιντέλλιτζενς Σέρβις. Και επειδή εισέπραξαν τα Βρετανικά αργύρια και επειδή ετέθησαν εις την υπηρεσίαν της Ιντέλλιτζενς Σέρβις με αποκλειστικήν αποστολήν να ενταφιάσουν το Κυπριακόν, δεν διστάζουν οι γραικύλοι αυτοί να ενεργούν ως ενεργούν εναντίον της Πατρίδος των".

 

Ο Παπαδόπουλος ουδέποτε έδωσε οποιοδήποτε στοιχείο για να τεκμηριώσει τον βαρύτατο ισχυρισμό της προδοσίας, διότι, όπως πρόσφατα εξήγησε, όταν υποστήριζε ανάλογες θέσεις για τους σημερινούς του αντιπάλους, "δεν είναι αυτοί που αποκαλύπτουν που έχουν να εξηγήσουν, αλλά αυτοί που τα παίρνουν".

 

Αναφερόμενος τότε στην απόδραση του γενικού γραμματέα του ΑΚΕΛ Εζεκία Παπαϊωάννου από το νοσοκομείο Λευκωσίας, έγραφε: "Εννοούμεν ότι οι πυζαμοφόροι "δραπέται" και εν πολλώ "καταζητούμενοι" της Ακελικής ηγεσίας τυγχάνουν πολιτικού ασύλου υπό της ιδίας εξουσίας, ήτις τους κατεζήτει και δεν τους συνελάμβανε".

 

Υποστήριζε, δηλαδή, ότι οι τότε "νενέκοι" ήταν προστατευόμενοι των εχθρών της Κύπρου, και όπως σήμερα ενεργούν ως υποχείρια της CIA, τότε ήταν όργανα της Ιντέλιτζενς Σέρβις: "Τοιουτοτρόπως η εθνική επανάστασίς μας δεν έχει να αντιμετωπίση μόνον τα πάνοπλα στίφη του αγγλικού νεοναζισμού αλλά και τα υπό διάφορα προσωπεία κρυβόμενα όργανα του είτε αυτοί λέγονται Κουτσούκ - Ντενκτάς και συντροφία, ως Τούρκοι Σωβινιστές ηγέτες, είτε Ζιαρτίδης - Παπαϊωάννου - Φάντης - Κατσουρίδης - Παυλάκης - Μιχαηλίδης - Παρτασίδης - Χριστοδουλίδης και συντροφία, ως κομματικοί ηγέτες, είτε Πλουτής - Φιφής ως κρυφοί σύμβουλοι του Φουτ και της ακελικής κλίκας κατ' εντολήν της Ιντέλιτζενς".

 

 

Σωτήρας του ανθρώπινου γένους, προστάτης των Ελλήνων

 

Όπως αναφέρεται στο εισαγωγικό σημείωμα της έκδοσης του τόμου "Εγερτήριον Σάλπισμα", ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπέγραφε με το ψευδώνυμο Δευκαλίων. Σύμφωνα με τη μυθολογία, κάποτε οι άνθρωποι είχαν γίνει τόσο κακοί, που ο Δίας αποφάσισε να τους εξαφανίσει με κατακλυσμό. Τότε ο Τιτάνας Προμηθέας, ο αδελφός του Άτλαντα, συμβούλεψε το γιο του τον Δευκαλίωνα, να κατασκευάσει μια κιβωτό για να σωθεί. Ο Δευκαλίων κατασκεύασε την κιβωτό και έβαλε μέσα τα απαραίτητα εφόδια. Όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα, κλείστηκε μέσα μαζί με τη γυναίκα του την Πύρρα. Ο Δίας έριξε πολλή βροχή χωρίς διακοπή. Το νερό γέμισε τα ποτάμια, αυτά φούσκωσαν, ξεχείλισαν και παρέσυραν ό,τι βρήκαν μπροστά τους, αγαθά και ψυχές. Οι πεδιάδες έγιναν λίμνες και οι πολιτείες βούλιαξαν και χάθηκαν κάτω από τα νερά. Στο τέλος μόνο μερικές βουνοκορφές φαίνονταν πάνω σε μια απέραντη θάλασσα. Η κιβωτός με τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα έπλεε πάνω στα νερά εννιά μερόνυχτα. Ύστερα κάθισε στην κορφή του Παρνασσού.

 

Όταν η βροχή επιτέλους σταμάτησε και τα νερά αποτραβήχτηκαν, ο Δευκαλίων και η Πύρρα βγήκαν από την κιβωτό, και αφού ξαναπάτησαν τη γη, χωρίς να έχουν πάθει τίποτα, έκαναν θυσία στο Δία να τον ευχαριστήσουν για τη σωτηρία τους. Ο "θεός" δέχθηκε καλόκαρδα την προσφορά τους και έστειλε τον αγγελιοφόρο του Ερμή να τους πει να του ζητήσουν όποια χάρη θέλουν. Τότε ο Δευκαλίων και η Πύρρα ζήτησαν από το "θεό" ανθρώπους. Ο "θεός" δεν αρνήθηκε και σύμφωνα με τις οδηγίες του ο Δευκαλίων και η Πύρρα σκέπασαν τα πρόσωπά τους, προχωρούσαν, έπαιρναν λιθάρια από τη γη και τα έριχναν πίσω τους, χωρίς να γυρίσουν να κοιτάξουν. Όταν έπεφταν τα λιθάρια του Δευκαλίωνα, η γη έβγαζε άντρες, όπου έπεφταν τα λιθάρια της Πύρρας η γη έβγαζε γυναίκες. Έτσι έγινε ένας νέος λαός από τα λιθάρια της γης, άσχετος με τους καθ' αυτό απογόνους του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Ο Δευκαλίων και η Πύρρα απέκτησαν και δικά τους παιδιά: Τον Έλληνα, τον Αμφικτύονα, την Πρωτογένεια, τη Μελανθώ, τη Θυία και την Πανδώρα. Ο πρωτότοκος γιος τους ο Έλλην έγινε γενάρχης των Ελλήνων...

© Copyright: Μακαριος Δρουσιώτης  |  δημοσιογράφος, συγγραφέας

Πάνω Πίσω Ευκολη Εκτύπωση Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα