Greek

Greek

English

English

Turkish

Turkish

Κυριακή, 5 Απριλίου 2020

Αρχική Σελίδα

Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα
Στήλες
Επικαιρότητα
Οικονομική Κρίση
Κυπριακό
Κυπριακό Γενικά
Έτος 2004
Έτος 2005
Έτος 2006
Έτος 2007
Έτος 2008
Έτος 2009
Έτος 2010
Η άλλη πλευρά
Έτος 2011
Προεδρία Χριστόφια
Κυπριακό Χριστόφιας
Έτος 2012
Τουρκία
Σχέδιο Ανάν
Πολιτική - Κόμματα
Συνεντεύξεις
Η άλλη πλευρά
ΜΜΕ
Ιστορία
Πρόσωπα
Διάλογοι
Το Δηλητήριο
Περιρρέουσα Ατμόσφαιρα
Συγγραφικό Έργο
Βιογραφικό
Συνδέσεις Links

Αναζήτηση >>

Εξειδικευμένη Αναζήτηση

Alfadi Publications

On-Line Αγορές - On-Line Sales

ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΚΤΙΖΕΤΑΙ Η ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Τρία μεγάλα "Ναι" είπε ο Πρόεδρος


Η απόφαση της Ε.Ε. για την παραχώρηση ημερομηνίας στην Τουρκία είναι η πιο σημαντική εξέλιξη στην Ανατολική Μεσόγειο από το 1947, όταν με το Δόγμα Τρούμαν η περιοχή τέθηκε υπό την επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών. Ύστερα από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ο χάρτης της περιοχής σχεδιάζεται ξανά. Τότε η έμφαση ήταν στη στρατιωτική υπεροχή και είχε προσανατολισμό τον ανταγωνισμό με τη Σοβιετική Ένωση. Σήμερα είναι η εποχή των ανοιχτών κοινωνιών και της οικονομίας. Οι αλλαγές που συντελούνται στην περιοχή μας θα διαμορφώσουν το γεωπολιτικό σκηνικό για τα επόμενα 50 έως 100 χρόνια.

 

Το ενδιαφέρον του διεθνούς παράγοντα για τη λύση του Κυπριακού εντάσσεται σε αυτό τον ευρύτερο σχεδιασμό και ειδικά με τη διευκόλυνση της Τουρκίας στην προσπάθεια της να ενταχθεί στην Ε.Ε. Η Κύπρος είχε δυνατότητες να παρέμβει σε αυτή τη διαδικασία και να εξασφαλίσει σημαντικά οφέλη. Δεδομένου, όμως, ότι ο κυρίαρχος στόχος είναι η ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., για τον πολύ απλό λόγο ότι το "οικόπεδό" της στον παγκόσμιο χάρτη είναι προνομιούχο, οι δυνατότητες της Κύπρου δεν είναι απεριόριστες. Η διαδικασία αυτή θα προχωρήσει με ή χωρίς τη συνεργασία της χώρας μας.

 

Το πρώτο "ναι"

 

Ο κ. Παπαδόπουλος ακολουθεί μια τακτική στο Κυπριακό, την οποία η πλειονότητα των συμπολιτών μας θεωρεί διεκδικητική. Αυτή η εντύπωση είναι πλασματική, διότι η Κύπρος είπε τρία μεγάλα "ναι" στην Τουρκία, χωρίς να πάρει απολύτως τίποτα. Αντιθέτως, σήκωσε από τους ώμους της Άγκυρας κάθε ευθύνη για τη μη επίλυση του Κυπριακού και τη φορτώθηκε η ίδια.

Το πρώτο μεγάλο "ναι" το είπε ο κ. Παπαδόπουλος, τον Φεβρουάριο στη Νέα Υόρκη, όταν αποδέχτηκε την επιδιαιτησία. Αποδεχόμενος την επιδιαιτησία χάρισε το ρυθμιστικό του ρόλο σε τρίτους, οι οποίοι άρχισαν τις συνομιλίες χωρίς να αγχώνονται για το αποτέλεσμα: Είτε το Κυπριακό θα επιλυόταν είτε η Τουρκία με το "ναι" των Τουρκοκυπρίων θα απαλλασσόταν από κάθε ευθύνη.

 

Ο κ. Παπαδόπουλος είπε το "ναι" στη Νέα Υόρκη πιστεύοντας πως ο Ντενκτάς θα τορπίλιζε τη διαδικασία, όπως είχε συμβεί στη Χάγη ένα σχεδόν χρόνο προηγουμένως. Το Προεδρικό έπεσε δραματικά έξω στις εκτιμήσεις του για την αλλαγή πολιτικής από την Τουρκία και με την μπλόφα της Νέας Υόρκης έχασε το πλεονέκτημα του ρυθμιστή των εξελίξεων.

 

Το υποβοηθητικό "όχι"

 

Ο Πρόεδρος μετατόπισε τις ευθύνες των συνεπειών της δικής του ανεπάρκειας στις πλάτες του λαού. Αρχικά, σε συνεργασία με τον Ντενκτάς, υπονόμευσε τις συνομιλίες και στη συνέχεια εξασφάλισε με το γνωστό τρόπο το "ηχηρό όχι". Η κοινωνία θαύμασε τον κ. Παπαδόπουλο για το θάρρος του να συγκρουστεί με όλο τον κόσμο και να απορρίψει ένα σχέδιο λύσης, που όντως δεν ήταν αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων, αλλά και με δική του υπαιτιότητα.

 

Είναι γεγονός ότι η διεθνής κοινότητα επιθυμούσε διακαώς τη λύση. Όμως την Τουρκία τη βόλευε περισσότερο το "όχι" των Ελληνοκυπρίων. Οι ΗΠΑ, αν και έθεσαν ως προτεραιότητα τη λύση, στη δεδομένη χρονική στιγμή τους εξυπηρετούσε καλύτερα το σχέδιο Β της μη λύσης, με ευθύνη των Ελληνοκυπρίων, για τον εξής λόγο: Από τον Μάιο μέχρι το τέλος αυτού του χρόνου, ο Ερντογάν θα έπρεπε να εφαρμόσει τη λύση, να καταργήσει το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας και να επιφέρει μια σειρά από μεταρρυθμίσεις. Τόσες πολλές αλλαγές στην Τουρκία σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δημιουργούσαν κινδύνους αποσταθεροποίησης. Το "όχι" των Ελληνοκυπρίων βοήθησε τον Ερντογάν να προχωρήσει στις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, χωρίς το ρίσκο της λύσης του Κυπριακού.

 

"Ναι" στην αποενοχοποίηση

 

Στις 6 Ιουνίου στις Βρυξέλλες, ο πρόεδρος Παπαδόπουλος συμμετείχε για πρώτη φορά στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ως πρόεδρος κράτους μέλους. Σε εκείνο το Συμβούλιο, με την υπογραφή και του προέδρου Παπαδόπουλου, έγινε η πρώτη ουσιαστική παραχώρηση στην Τουρκία από το 1974:

Τα 25 κράτη μέλη χαιρέτησαν τη θετική συνεισφορά της τουρκικής κυβέρνησης στην προσπάθεια για τη λύση του Κυπριακού. Με την απόφαση εκείνη η Κύπρος παραδέχτηκε ότι η Τουρκία δεν είχε ευθύνη για το άλυτο του Κυπριακού. Αν και η κυβέρνηση υποβάθμισε την απόφαση (προσπάθησαν να την κρύψουν από τα ΜΜΕ και μόνο ο Πολίτης ανέδειξε το θέμα), υπήρξε η απαρχή για την αποσύνδεση της πορείας της Τουρκίας προς την Ευρώπη από το Κυπριακό.

 

"Ναι" στην επιβράβευση

 

Ο πρόεδρος Παπαδόπουλος είχε την ευκαιρία επανασύνδεσης του Κυπριακού με την ένταξη της Τουρκίας, κατά τις διαβουλεύσεις για την παραχώρηση της ημερομηνίας. Αντί να αναλάβει πρωτοβουλία για τη λύση και να ζητήσει αλλαγές στο σχέδιο στη βάση των εισηγήσεων του ΑΚΕΛ, επένδυσε στην "ισχυρή Κύπρο" εντός της Ε.Ε., για να "γονατίσει" την Τουρκία. Η πολιτική αυτή κατέρρευσε ακριβώς διότι δεν λάμβανε υπόψη μια ξεκάθαρη πραγματικότητα: Η αξία του "οικοπέδου" της Τουρκίας, ύστερα και από την απενοχοποίησή της για τη μη λύση, πολλαπλασιάστηκε.

 

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την παραχώρηση ημερομηνίας στην Τουρκία, χωρίς να λαμβάνεται καθόλου υπόψη η κατάσταση στην Κύπρο, είναι η μεγαλύτερη ήττα που υπέστη ποτέ η κυπριακή διπλωματία. Η Ε.Ε., περιλαμβανομένης και της Κύπρου, θεωρεί ότι η Τουρκία είναι μια δημοκρατική χώρα που ικανοποιεί τα πολιτικά κριτήρια της Κοπεγχάγης και μπορεί να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια, έστω κι αν διατηρεί στρατεύματα στο έδαφος άλλου κράτους μέλους. Η απόφαση των Βρυξελλών είναι ένα πολύ σοβαρό πολιτικό κεκτημένο υπέρ της Τουρκίας και οι συνέπειες θα είναι στο μέλλον δραματικές.

 

Το ελάχιστο αντάλλαγμα που εξασφάλισε η Κύπρος είναι μια υπόσχεση με ασάφειες και ουρές ότι θα υπογράψει το πρωτόκολλο τελωνειακής ένωσης. Η Κύπρος τα έδωσε όλα στην Τουρκία από την πρώτη στιγμή και αγόρασε την ελπίδα ότι κάποτε μπορεί να εξασφαλίσει ντε φάκτο αναγνώριση της μισής Κύπρου!

 

Η ευκαιρία

 

Ο κ. Παπαδόπουλος είχε δίκαιο όταν έλεγε πως η καταψήφιση του σχεδίου Ανάν δεν ήταν η τελευταία ευκαιρία. Τα Η.Ε. προετοιμάζονται ήδη για άλλη μια πρωτοβουλία με ορόσημο την 3η Οκτωβρίου. Ο πρόεδρος Παπαδόπουλος έχει μια μοναδική ευκαιρία να ανακτήσει όλα όσα έχασε τον χρόνο που πέρασε, διασυνδέοντας ξανά το Κυπριακό με την πορεία της Τουρκίας.

 

Η εντύπωση που δίνει η Τουρκία είναι πως επιθυμεί διακαώς τη λύση. Ίσως αυτή τη φορά (σε αντίθεση με τον περσινό χρόνο) η τουρκική κυβέρνηση να κάνει επικοινωνιακή πολιτική. Η τουρκική κυβέρνηση προσπαθεί να κεφαλαιοποιήσει τα κεκτημένα του 2004 και επενδύει στον αρνητισμό του κ. Παπαδόπουλου για περισσότερα οφέλη.

 

Όλοι συμφωνούν ότι το 2005 θα υπάρξει ακόμη μια ευκαιρία στο Κυπριακό. Ο Πρόεδρος έχει ιστορική ευθύνη να διαπραγματευτεί αυτή τη φορά, για να επαληθεύσει τις προθέσεις της Τουρκίας. Με τη βοήθεια και της Ε.Ε. μπορεί να εξασφαλίσει λύση καλύτερη από το Ανάν 5 και να δικαιωθεί. Η άλλη του επιλογή είναι να πει άλλο ένα "όχι" στη λύση και άλλο ένα "ναι" στην οριστική πλέον απαλλαγή της Τουρκίας από τις ευθύνες της στην Κύπρο. Η λογική λέγει πως θα πράξει το πρώτο, αν και ο Πρόεδρος στην προχθεσινή συνέντευξή του στον Άλφα έδειξε να μην έχει καταλάβει απολύτως τίποτα από το μάθημα των Βρυξελλών.


Μακάριος Δρουσιώτης

Πολίτης

25/12/2004

© Copyright: Μακαριος Δρουσιώτης  |  δημοσιογράφος, συγγραφέας

Πάνω Πίσω Ευκολη Εκτύπωση Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα