back | print

Αναζητώντας την ιστορική αλήθεια για τον αγώνα της ΕΟΚΑ

Απάντηση στο προηγούμενο άρθρο του κ. Παπαγεωργίου. Σημερινή 23 Ιουλίου 2000


Στο άρθρο του «Ανακύκλωση τερατωδών ανακριβειών για τον Αγώνα της ΕΟΚΑ και το Διγενή» (Σημερινή, Κυριακή 16 Ιουλίου 2000) ο κ. Σπύρος Παπαγεωργίου αποφαίνεται ότι στόχος του τεύχους Ιστορικά με το θέμα «Κύπρος Ένωση – Η προδομένη άνοιξη» (Ελευθεροτυπία 13.7.2000) ήταν ένα «συγγραφικό “αλαλούμ”,   γεμάτο λάθη, ανακρίβειες και ιστορικές διαστροφές» και ότι «οι συντάκτες του τεύχους, με πρώτον τον “ημέτερον” κ. Μακάριον Δρουσιώτη είχαν ως στόχο την ιστορική διαβολή του Αγώνα της ΕΟΚΑ και το διασυρμό του στρατιωτικού Αρχηγού της, του Διγενή».

 

 

Τα καίρια ερωτήματα

Με αποσπασματικές αναφορές στα κείμενα ο κ. Παπαγεωργίου προσπάθησε να καταδείξει τις δήθεν αντιφάσεις, αλλά απέφυγε επιμελώς να δώσει απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα όπως:

  1. Ήταν ή δεν ήταν ο Γρίβας αρχηγός της τρομοκρατικής οργάνωσης «Χ», η οποία χρησιμοποιήθηκε από τις υπηρεσίες των Άγγλων με αποκλειστικό σκοπό να βοηθήσει, ώστε να μετατραπεί η Ελλάδα   σε αγγλικό προτεκτοράτο;
  2. Υπήρξαν οι κυριότεροι συνεργάτες του Γρίβα στην ΕΟΚΑ στελέχη της «Χ», ναι ή όχι;
  3. Παραδέχεται ο ίδιος ο Γρίβας (υιοθετώντας την έκθεση Στόκου, Χρονικό σελ. 46) ότι οι Άγγλοι   γνώριζαν από το φθινόπωρο του 1954, (δηλαδή αμέσως μετά την άφιξή του) ότι βρισκόταν στην Κύπρο ή όχι;
  4. Παραδέχεται ακόμα ο ίδιος δύο φορές στο ημερολόγιό του (καταχωρήσεις 3 Ιανουαρίου και 7 Μαρτίου 1955) ότι οι Άγγλοι γνώριζαν την παρουσία του στην Κύπρο; Εάν οι πιο πάνω παραδοχές είναι αληθείς, γιατί ο κ. Παπαγεωργίου επιμένει να επαναλαμβάνει τριάντα χρόνια αργότερα αναληθώς   ότι  ο Ζαχαριάδης κατέδωσε τον Γρίβα στους Άγγλους, ανακοινώνοντας το όνομα του αρχηγού της ΕΟΚΑ από το ραδιοφωνικό σταθμό «Ελεύθερη Ελλάδα», στις 26 Απριλίου 1955; (ΑΚΕΛ, το άλλο ΚΚΕ σ. 304)
  5. Οι Άγγλοι ανέχτηκαν για ένα σχεδόν χρόνο τον Γρίβα (11.1954 – 9.1955) χωρίς να πάρουν ουσιώδη μέτρα εναντίον του, ναι ή όχι;
  6. Ήταν ή δεν ήταν ο Πασχάλης Παπαδόπουλος, οδηγός και στενότατος συνεργάτης του Γρίβα την πιο πάνω περίοδο, πράκτορας των Άγγλων; Του αφαίρεσε ή όχι την κουκούλα η μάνα των αδελφών Κοκκίνου και έφυγε από τότε στην Αγγλία;
  7. Ερεύνησε ποτέ ο κ. Παπαγεωργίου το ποιόν του στενού συνεργάτη του Γρίβα Νότη Πετροπουλέα και διερωτήθηκε ποτέ γιατί τον άφησαν ελεύθερο οι Άγγλοι λίγες ώρες μετά τη σύλληψή του την 1η Απριλίου 1955;

Η τιμή και η αλήθεια

Δεν ισχυρίστηκε κανένας ότι όλοι οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ ήταν ρουφιάνοι ή πράκτορες των Εγγλέζων. Αντιθέτως, υπήρξαν μεγαλειώδεις στιγμές στον αγώνα και ένας γνήσιος λαϊκός ξεσηκωμός. Έχουν λοιπόν το δικαίωμα οι έντιμοι αγωνιστές να πληροφορηθούν ποιοι στάθηκαν στο ύψος τους και ποιοι κατέδωσαν τον αγώνα. Έχουμε ιερή υποχρέωση στη μνήμη αυτών που έπεσαν να κάνουμε αυτό το διαχωρισμό.

 

Δεν έγραψε κανένας από τους συντάκτες του αφιερώματος ότι ο Γρίβας υπήρξε πράκτορας των Άγγλων, αλλά ότι ως πολιτικά αφελής – όπως διαπιστώνουν σχεδόν όλοι όσοι συνεργάστηκαν μαζί του -χρησιμοποιήθηκε από το περιβάλλον του το οποίο ήταν ελεγχόμενο από τις ξένες υπηρεσίες, όχι μόνο κατά την περίοδο της ΕΟΚΑ, αλλά και την περίοδο 64-67 και 71-74. 

 

Στο έργο του «Από την Ζυρίχην εις τον Αττίλαν»   ο κ. Σπύρος Παπαγεωργίου, αναφερόμενος στην κάθοδο του Γρίβα στην Κύπρο για να ιδρύσει την ΕΟΚΑ Β΄, καταγράφει την εξής άποψη του Άδωνι Κύρου:

«Η κάθοδος του Γρίβα εις την Κύπρον περιβάλλεται υπό μυστηρίου. Ελέχθη, ότι ανεχώρησε λάθρα εξ Αθηνών, εν αγνοία του στρατιωτικού καθεστώτος, το οποίον τον επετήρει αγρύπνως εις την εν Χαλανδρίω οικίαν του. Εν τούτοις, μια τοιαύτη υπόθεσις είναι μάλλον απίστευτος, το πιθανώτερον δε είναι, ότι ο μόνος που επίστευε ότι ανεχώρει λαθραίως ήτο ο ίδιος ο Γρίβας». [Τόμος Γ΄, σ. 267 και Φιλελεύθερος 27.7.1993].

 

Σε αυτό του το ταξίδι ο Γρίβας συνοδευόταν από τον έμπιστό του Κοσμά Μαστροκόλια και «διέφυγε» από τον κλοιό της ασφάλειας με τη βοήθεια του Κωνσταντίνου Ευσταθόπουλου και του Γεώργιου Γαζουλέα.

Δεν νομίζω ο κ. Παπαγεωργίου να αμφιβάλλει σήμερα για το ρόλο της πιο πάνω «τριανδρίας» και ειδικά του Κοσμά Μαστροκόλια και να αμφισβητεί ότι υπήρξε, μαζί με τον Σωκράτη Ηλιάδη, ο άνθρωπος των ξένων υπηρεσιών στην ΕΟΚΑ Β΄.

 

Εξάλλου στην «Απολογία» του, ο κ. Παπαγεωργίου, αναφερόμενος στην ενωτική παράταξη και τη δράση της ΕΟΚΑ Β΄ γράφει: «Η τεράστια πλειοψηφία της πίστεψε πραγματικά στην Ένωση και αγωνίστηκε γι’ αυτή με θυσίες και με κινδύνους. Ήταν κι’ αυτή ένα από τα θύματα της συνωμοσίας. Της είπαν ότι ο αγώνας γινόταν τάχα για την πολυπόθητη την Ένωση, ενώ από πίσω τα καθάρματα της συνωμοσίας προετοίμαζαν τη διχοτόμηση, κατ’ ευθείαν συνεννοημένοι με τη CIA και, έμμεσα βέβαια, με τους Τούρκους» [Σπ. Παπαγεωργίου, Απολογία, σελ. 15].

Τόσο βαθιά ήταν διαβρωμένο το περιβάλλον του Γρίβα που, όπως γράφει ο ίδιος ο κ. Παπαγεωργίου, ο Σταύρος Σταύρου Σύρος, τομεάρχης Λεμεσού στην ΕΟΚΑ Β, του είπε: «Φοβούμαι ότι τίποτε δεν θα μείνει από τη φήμη του Γρίβα, αν αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια για τα σχέδιά του και, προπάντων, για τους δεσμούς του με ελλαδικές καταστάσεις». [Απολογία, σ. 11]

 

Μα αφού ο Γρίβας ήταν τόσο ευάλωτος στα σχέδια των συνωμοτών και χρησιμοποιήθηκε τόσο πολύ κατά την περίοδο της ΕΟΚΑ Β΄ γιατί να εκπλήττουν τον κ. Παπαγεωργίου τα ερωτήματα που τίθενται για την περίοδο της ΕΟΚΑ;

 

Το ίδιο ισχύει και για τη «μυστική» κάθοδο του Γρίβα στην Κύπρο το 1964. Όπως αποδεικνύεται σήμερα περίτρανα από σωρεία πηγών ήταν μια επιχείρηση που σχεδιάστηκε και έγινε από τους Αγγλοαμερικανούς. Για λόγους χώρου επικαλούμαι μόνο την προσωπική μαρτυρία του Τζορτζ Μπολ στα απομνημονεύματά του, ο οποίος αναφέρει ότι έγιναν διαβουλεύσεις μεταξύ CIA και Σ. Ηλιάδη και ότι το σχέδιο προέβλεπε και πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου. [George W. Ball, “The Past Has Another Pattern”, p. 357]

 

Ένας ηγέτης, λοιπόν, που αποδεδειγμένα στρατολογείται σε δύο περιπτώσεις από τις ξένες υπηρεσίες, γιατί να μην είχε χρησιμοποιηθεί με τον ίδιο τρόπο και κατά την πρώτη αποστολή του στην Κύπρο; Πόσο μάλλον όταν και στις τρεις περιπτώσεις που εξόρμησε στην Κύπρο διαδραμάτισαν ουσιώδη παρασκηνιακό ρόλο τα ίδια άτομα!

 

 

Πώς γράφεται η ιστορία;

Στο ερώτημα, λοιπόν, του κ. Παπαγεωργίου «έτσι γράφεται, ρε, η ιστορία;», η απάντησή μου είναι η εξής:

Εάν ενδιαφέρεται ειλικρινώς για τη σωστή καταγραφή της ιστορίας ο κ. Παπαγεωργίου, οφείλει πρώτα να απαντήσει στο ερώτημα εάν αληθεύει ότι στις οκτώ μέρες που διάρκεσε η θητεία του ως κυβερνητικού εκπροσώπου της πραξικοπηματικής κυβέρνησης Σαμψών έχει σηκώσει από τα υπόγεια του ΓΤΠ και τα αρχεία του ΥΠΕΞ χιλιάδες έγγραφα. Κι αν ναι, να τα επιστρέψει στο δημόσιο αρχείο για να έχουν σε αυτά πρόσβαση όλοι οι μελετητές, για να γραφεί όσο το δυνατόν πληρέστερα η ιστορία.

 

Η ιστορία κύριε Παπαγεωργίου (να με συμπαθάτε για το κύριε, αλλά παρά το παρελθόν σας δεν μπορώ να σας προσφωνήσω με το ρε) είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για να πούμε ότι είμαστε σε θέση να τη γράψουμε εμείς. Εκείνο που οφείλουμε, όμως, είναι να δώσουμε όσο πιο πολλά στοιχεία μπορούμε σε αυτούς που θα αναδείξουν στο μέλλον την ιστορική αλήθεια. Σε αυτή τη συνεχή διαδικασία αναζήτησης πληροφοριών θα βοηθήσει τα μέγιστα ο δημοκρατικός διάλογος. Έτσι τουλάχιστον λειτουργεί μια δημοκρατική κοινωνία. Δεν μπορεί ούτε να μας εκνευρίζει ούτε να μας βραχυκυκλώνει ο συναισθηματισμός μας. Ούτε να ξυπνούν μέσα μας νοοτροπίες που εργολαβικά (με την κυριολεκτική έννοια της λέξης) καλλιεργήσατε τα δύσκολα χρόνια πριν από το 1974. Διότι τι άλλο από μια φασιστική νοοτροπία μπορεί να φανερώνει η προτροπή του κ. Παπαγεωργίου, υπό τύπον ερωτήματος προς τον «Αγωνιστικό Κόσμο»: «Για πότε φυλάει την ανδρεία και την παρρησία του;» 

 

Τι εννοεί ο κ. Παπαγεωργίου; Ότι ο «Αγωνιστικός Κόσμος» πρέπει να πάρει τα όπλα και να επιβάλει την άποψή του με τη βία; Σε ποιους απευθύνεται ο κ. Παπαγεωργίου; Μήπως σε αυτούς που με πικρό παράπονο κατάγγελλε στην «Απολογία» του, επειδή «την ιστορική αλήθεια τη θέλουν μονόδρομο για να διαβαίνουν αυτοί και μόνο, αναντίρρητα και χωρίς να έχουν κανένα απέναντί τους»; [Απολογία, σ. 12]  

 

Τις αντρειοσύνες σας τις δοκιμάσατε στο παρελθόν. Και εκείνο που πετύχατε ήταν τη συρρίκνωση του ελληνισμού στην Κύπρο. Ως συνέπεια των πράξεων σας ζούμε εμείς σήμερα και θα ζουν και τα παιδιά μας στο μέλλον αυτό τον αβάσταχτο πόνο της κατοχής. Τη στιγμή μάλιστα που κάποιοι   άλλοι, αφού αιματοκύλησαν την Κύπρο, μετανάστευσαν στην Αθήνα και μας παραδίδουν απ’ εκεί μαθήματα πατριωτισμού.

 

Ο κ. Παπαγεωργίου αναμειγνύει στο άρθρο του και την Καίτη Κληρίδη. Μα τι σχέση έχει η θυγατέρα του Κληρίδη και οι επαναπροσεγγιστικές της δραστηριότητες με την προσπάθειά μας να δώσουμε κάποια ιστορικά στοιχεία για τον αγώνα της ΕΟΚΑ;

 

Και από τον Υπερείδη, δηλαδή τον Κληρίδη και τον περίγυρό του, τι ζητεί; Να εκδώσει μήπως προεδρικό διάταγμα που να μας απαγορεύσει να σκεφτόμαστε, να προβληματιζόμαστε και να καταγράφουμε τις απόψεις μας; Πώς ένας άνθρωπος των γραμμάτων καταφεύγει στην εκτελεστική εξουσία για να ζητήσει ευθύνες για τα δημοσιευόμενα του τύπου; Μήπως του έχουν τελειώσει   τα επιχειρήματα ή απλώς του περισσεύει ο φασισμός;

 

Όσο για αυτούς που «ανέλαβαν επαγγελματικώς τη διατήρηση της μνήμης της ΕΟΚΑ» να μην έχει καμιά έγνοια ο κ. Παπαγεωργίου. Ξοδεύουν από τον κρατικό προϋπολογισμό 2,5 εκατομμύρια λίρες το χρόνο για εκδηλώσεις, μνημεία και εκδόσεις. Ελέγχουν σχεδόν όλα τα ΜΜΕ, κατευθύνουν την παιδεία, χρησιμοποιούν τον κρατικό μηχανισμό και προβάλλουν φορτικά τη δική τους άποψη για την ΕΟΚΑ. Όλα αυτά δεν σας είναι αρκετά; Εκτός κι αν η ικανοποίηση σας δεν μπορεί να είναι ολοκληρωτική   εάν δεν καταφέρετε να πνίξετε και την τελευταία αντίθετη άποψη.


Του Μακάριου Δρουσιώτη

Σημερινή

23/07/2000

© Copyright: Makarios Drousiotis  |  Journalist, Writer

back | print