Greek

Greek

English

English

Turkish

Turkish

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

Αρχική Σελίδα

Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα
Στήλες
Επικαιρότητα
Οικονομική Κρίση
Κυπριακό
Πολιτική - Κόμματα
Συνεντεύξεις
Η άλλη πλευρά
ΜΜΕ
Ιστορία
Πρόσωπα
Διάλογοι
Αλέξης Ηρακλείδης
Αντρέας Χρίστου
Γιαννάκης Κολοκασίδης
Γιώργος Περδίκης
Δημήτρης Ταλιαδώρος
Δώρος Θεοδώρου
Ελένη Πιερή
Κύρα Αδάμ
Λάζαρος Μαύρος
Λάμπρος Παπαδημητράκης
Μιχάλης Ιγνατίου
Πάτροκλος Σταύρου
Πέτρος Πέτρου
Σάββας Παύλου
Σπύρος Παπαγεωργίου
Χρύσανθος Χρυσάνθου
Το Δηλητήριο
Περιρρέουσα Ατμόσφαιρα
Συγγραφικό Έργο
Βιογραφικό
Συνδέσεις Links

Αναζήτηση >>

Εξειδικευμένη Αναζήτηση

Alfadi Publications

On-Line Αγορές - On-Line Sales

Η φυγοδικία του κ. Παπαγεωργίου και η πικρή αλήθεια για την Ένωση

Ανταπάντηση Μακάριου Δρουσιώτη στον Σπύρο Παπαγεωργίου, Πολίτης και Χαραυγή 30/07/2000


Αναφέρομαι στην ανταπάντηση του κ. Σπύρου Παπαγεωργίου («Το μένος κατά της ΕΟΚΑ και της “Χ” και οι συκοφαντίες εναντίον του Γρίβα», Σημερινή 23.7.2000) σε δικό μου κείμενο («Αναζητώντας την ιστορική αλήθεια για την ΕΟΚΑ», Σημερινή 21.7.2000), με το οποίο απαντούσα στο άρθρο του κ. Παπαγεωργίου «Ανακύκλωση τερατωδών ανακριβειών για τον Αγώνα της ΕΟΚΑ και το Διγενή» (Σημερινή 16.7.2000).

 

Στο πρώτο του άρθρο ο κ. Παπαγεωργίου ερωτούσε τον «Αγωνιστικό Κόσμο»: «Για πότε φυλάει την ανδρεία και την παρρησία του;», παροτρύνοντας στην ουσία τους «αγωνιστές» να επιβάλουν την άποψή τους για την ΕΟΚΑ με τη βία. Διερωτήθηκε, επίσης, τι κάνει ο Υπερείδης, δηλαδή ο Κληρίδης, καταφεύγοντας στην εκτελεστική εξουσία, ζητώντας της να επιβάλει την τάξη, όπως έκαμνε και κατά τη διάρκεια της οκταήμερης παρουσίας του στην πραξικοπηματική κυβέρνηση.

 

Στο δεύτερο άρθρο του ο κ. Παπαγεωργίου όχι μόνο δεν ανασκευάζει τις ολοκληρωτικές θέσεις του, αλλά με απειλεί με δικαστικά μέτρα! Ένας άνθρωπος των γραμμάτων, που όπως γράφει ο ίδιος «νυχτοξημερώνεται πάνω στα χαρτιά, έβγαλαν κάλλους τα χέρια του από το αδιάλειπτο γράψιμο» δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του με την πένα του και ζητεί να «καθαρίσει» εκ μέρους του ο «Αγωνιστικός Κόσμος», ο Υπερείδης και τώρα τα δικαστήρια.

 

Στην ουσία ο κ. Παπαγεωργίου δεν αντέχει το διάλογο διότι του λείπουν τα επιχειρήματα. Γι’ αυτό φυγοδικεί, λέγοντας ότι δεν πρόκειται να απαντήσει ξανά. Και με τρόπο αδέξιο, αυθαίρετο και μηδενιστικό προσπαθεί να μου βάλει την ταμπέλα του μυθοπλάστη, για να αιτιολογήσει την αδυναμία του για ελεύθερο διάλογο.

 

Ο κ. Παπαγεωργίου δεν έχει καμιά υποχρέωση να διαβάσει τα βιβλία μου. Από τη στιγμή, όμως, που δεν έχει μελετήσει τη δουλειά μου δεν έχει το δικαίωμα να προσπαθεί να με χαρακτηρίσει «ανιστόρητο». Στην απάντησή του με μέμφεται διότι δεν έγραψα τίποτα για τον Μακάριο και τη σχέση του με τη «Χ» και με ειρωνεύεται επειδή δεν έλαβα υπόψη σχετικό άρθρο που είχε γράψει εκείνος στη Σημερινή, για πρόταση που έκανε το ΚΚΕ στον Γρίβα να αναλάβει την αρχηγία του ΕΛΑΣ. Τον παραπέμπω, λοιπόν, στο βιβλίο μου «ΕΟΚΑ, η σκοτεινή όψη», όπου θα βρει όλα όσα αφορούν τον Μακάριο, τόσο για την περίοδο πριν όσο και μετά την ΕΟΚΑ. Στη σελ. 26 θα διαβάσει επίσης τις πληροφορίες που δημοσιεύει στο άρθρο του, με τη σχετική υποσημείωση που παραπέμπει στη Σημερινή. Ιδού, λοιπόν, ποιος τεκμηριωμένα «ρέπει προς τη συκοφαντία και την ανακρίβεια».

 

Παρά το γεγονός ότι διαφωνώ με πολλές από τις κρίσεις του κ. Παπαγεωργίου, έχω μελετήσει σχεδόν ολόκληρο το έργο του. Ναι, επιδίωξα δύο φορές να τον συναντήσω και πράγματι το αρνήθηκε. Ήμουν ευγενικός μαζί του, κάτι που ο κ. Παπαγεωργίου το εξέλαβε ως κολακεία. Κι αντί να μου πιστώσει αυτή την πρόθεση, την κακίζει και περηφανεύεται επειδή αρνήθηκε τη συνάντηση. Στην προσπάθεια μου να καταγράψω στοιχεία από την ιστορία μας θα συναντούσα ακόμη και το διάβολο. Αλλά ο κ. Παπαγεωργίου γιατί αρνήθηκε τη συνάντηση; Αλήθεια, έχει το δικαίωμα ένας διανοούμενος που έχει προσωπικές εμπειρίες και βιώματα να αρνιέται τη συζήτηση με κάποιον που ψάχνει την ιστορία;

 

Η συμπεριφορά αυτή είναι ένδειξη της αλαζονείας και της υπεροψίας του κ. Παπαγεωργίου, η οποία εκδηλώνεται είτε με την εμμονή του να απευθύνεται στον αντίδικό του με το «ρε», είτε με το «εγώ μαζεύω έγγραφα προτού εσύ γεννηθείς». Με το ίδιο πνεύμα θα πρέπει να αντιμετωπιστεί και η θέση του κ. Παπαγεωργίου ότι το αρχειακό υλικό που έχει δημοσιεύσει «λαφυραγωγείται κατά βούληση». Από τη στιγμή που εκδίδεται ένα βιβλίο γίνεται κτήμα της κοινής γνώμης. Πέρα από τη δεοντολογική υποχρέωση που έχουν οι συγγραφείς να αναφέρονται στην πρωτογενή πηγή, τίποτα δεν ανήκει σε κανέναν. Στο κάτω κάτω το υλικό αυτό δεν είναι πνευματική περιουσία του κ. Παπαγεωργίου. Δεν ήταν ο συντάκτης των εγγράφων που επικαλείται, για να έχει λόγο στον τρόπο αξιοποίησής τους.

 

 

Οι μη απαντήσεις

Και τώρα μερικά σχόλια για τις μη απαντήσεις που έδωσε ο κ. Παπαγεωργίου: Σημειώνω ότι δεν απαντά και άρα αποδέχεται ότι οι βασικοί συνεργάτες του Γρίβα που διαδραμάτισαν ουσιώδη παρασκηνιακό ρόλο κατά τις δύο εξορμήσεις του στην Κύπρο, το 1964 και το 1971, είχαν σχέσεις και διασυνδέσεις με τις μυστικές υπηρεσίες. Και επειδή οι ίδιοι άνθρωποι οργάνωσαν και την πρώτη αποστολή του Γρίβα, το 1954, τότε δικαιολογείται η εύλογη υποψία ότι ενεργούσαν εκ μέρους των υπηρεσιών.

 

Η «Χ», έγραψε ο κ. Παπαγεωργίου, ήταν «εθνική και πατριωτική οργάνωση» και για να τεκμηριώσει την άποψή του με παραπέμπει στην αναγνώριση που έτυχε από το επίσημο ελληνικό κράτος πριν από 50 χρόνια, ως ανταπόδοση των ηθικών και υλικών αμοιβών προς τα μέλη της. Συμφωνούμε πλήρως! Με τη διαφορά ότι η ελληνική κυβέρνηση που επικαλείται ο κ. Παπαγεωργίου ήταν υποχείριο της Αγγλίας. Και για να γίνει η Ελλάδα αγγλικό προτεκτοράτο βοήθησε τα μέγιστα η οργάνωση «Χ».

 

Αλλά, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος ο κ. Παπαγεωργίου να με κατηγορήσει ότι «ρέπω προς την ανακρίβεια και τη συκοφαντία», παραθέτω τι αναφέρει επί τούτου ο Nάιτζελ Kλάιβ, δεύτερος γραμματέας τότε της αγγλικής πρεσβείας. «Η Eλλάδα, μολονότι ονομαστικά αποτελούσε ένα ανεξάρτητο κράτος, ουσιαστικά εκείνη τη στιγμή ήταν ένα είδος προτεκτοράτου των Bρετανών. Έτσι από τις αρχές του 1945, ο Bρετανός πρέσβης Pεξ Λήπερ απόκτησε ορισμένες εξουσίες και υπευθυνότητες, τις οποίες συνήθως έχουν οι Kυβερνήτες των αποικιών και όχι οι επικεφαλής των διπλωματικών αποστολών».( Nάιτζελ Kλάιβ, Εμπειρία στην Ελλάδα σ. 174)

 

Ο κ. Παπαγεωργίου επικαλείται τη συνεργασία που είχε το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ με τους Άγγλους κατά τη διάρκεια της Κατοχής και διερωτάται μήπως ήταν κι αυτοί πράκτορές τους. Πόσο απλοϊκά ερμηνεύει τόσο μεγάλα γεγονότα ο κ. Παπαγεωργίου. Άλλου επιπέδου ήταν η συνεργασία του συνόλου του ελληνικού λαού με όλες τις συμμαχικές δυνάμεις στον αγώνα κατά των Γερμανών και άλλο η συνεργασία της «Χ» με τους Εγγλέζους, οι οποίοι στην ουσία πραγματοποίησαν εισβολή στην Ελλάδα το 1944 και έθεσαν τη χώρα υπό κατοχή.

 

Την τελευταία δεκαετία έχουν κυκλοφορήσει δεκάδες βιβλία από Έλληνες και ξένους, ακαδημαϊκούς και μη. Όλοι οι σοβαροί συγγραφείς παραθέτουν πληθώρα στοιχείων από τα αγγλικά και τα γερμανικά αρχεία και καταλήγουν στο τελικό συμπέρασμα ότι η οργάνωση «Χ» ήταν ο εκφραστής της Λευκής Τρομοκρατίας, διά της οποίας οι Άγγλοι επέβαλαν τους όρους τους στον ελληνικό λαό.

 

Μόνο ο κ. Παπαγεωργίου υποστηρίζει το αντίθετο, το οποίο στηρίζει σε ένα αρχείο που λέγει ότι έχει και ότι κάποτε θα το εκδώσει. Μόνο όταν το εκδώσει μπορεί να το επικαλείται, για να υπάρχει και η ευκαιρία για αντίλογο.

Ο κ. Παπαγεωργίου θέτει, επίσης, ειρωνικά το ερώτημα πώς μπορεί ο Γρίβας να ήταν και συνεργάτης των Γερμανών και πράκτορας των Άγγλων. Η πολιτική αφέλεια του Γρίβα ήταν τόσο μεγάλη και το αντικομμουνιστικό του πάθος τόσο αρρωστημένο που ήταν ικανός για οτιδήποτε. 

 

Όπως γράφει ο καθηγητής Xάνγκεν Φλάισερ, ο οποίος μελέτησε τα γερμανικά αρχεία, «η οργάνωση “X” διέφυγε το στίγμα του δοσιλογισμού όχι εξαιτίας της συνέπειάς της, αλλά εξαιτίας της έλλειψης ενδιαφέροντος εκ μέρους των Γερμανών. Tο 1943, ο αρχηγός της, συνταγματάρχης Γεώργιος Γρίβας, είχε προσφερθεί να συνεργαστεί με τις αρχές κατοχής, τονίζοντας την αγγλοφοβία του και τις αντικομμουνιστικές του πεποιθήσεις. Όμως το γερμανικό γενικό επιτελείο απάντησε ότι “δεν συνομιλεί με λήσταρχο” –και πολύ περισσότερο αφού ο συνταγματάρχης εθεωρείτο εντελώς “ασήμαντος”». (Xάνγκεν Φλάισερ, Η Ελλάδα στη Δεκαετία 1940-1950, σ. 92).

 

Σύμφωνα με τον ίδιο μελετητή «ο Γρίβας παίρνει γερμανικά όπλα για το δικό του πόλεμο κατά του EΛAΣ, πιθανώς όχι απευθείας από τους αποχωρούντες κατακτητές, αλλά έμμεσα, από τις τοπικές δωσιλογικές “αρχές” (Tάγματα Aσφαλείας, Xωροφυλακή, Eιδική Aσφάλεια), με τις οποίες η “X” είχε στενότατες σχέσεις».

 

Ακόμη, κατά την περίοδο της κατοχής, όταν άλλοι Έλληνες αξιωματικοί βγήκαν στα βουνά και άλλοι έφυγαν για τη Μέση Ανατολή, ο Γρίβας παρέμεινε στην Αθήνα και υπηρετούσε στο στράτευμα της κατοχικής κυβέρνησης. Όταν η Ελλάδα στέναζε κάτω από το γερμανικό ζυγό, ο Γρίβας πήγαινε μέχρι το 1943 στο γραφείο του (Πανεπιστημίου 31) εν στολή! (Λεωνίδας Λεωνίδου, Γ. Γρίβας Διγενής, Βιογραφία, τόμος πρώτος σ. 197).

 

 

Οι πικρές αλήθειες

Αυτά εν ολίγοις για τη δράση του Γρίβα ως αρχηγού της «Χ». Πέραν αυτής της περιόδου έχει και ένα βεβαρημένο ιστορικό για τις δραστηριότητές του τη δεκαετία 1964 – 74, μεστό από συνωμοσίες και ενέργειες υπονόμευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, προς εξυπηρέτηση των σχεδίων της Δύσης στην Κύπρο. Κατά την περίοδο εκείνη υπήρξε μια αισχρή εκμετάλλευση του ιδανικού της Ένωσης, με κούφια συνθήματα και βαρύγδουπες διακηρύξεις, τα οποία ο κ. Παπαγεωργίου αναπαρήγαγε κατ’ εντολήν σε όλο τον «ενωτικό» τύπο. Ο Μακάριος προσέδωσε στην ανατρεπτική δραστηριότητα του Γρίβα τον εύστοχο χαρακτηρισμό «ηρωική μωρία», τον οποίο ο κ. Παπαγεωργίου υιοθέτησε εκ των υστέρων, όταν υπό το βάρος των τύψεων της τραγωδίας του 1974 έγραψε την αγιογραφία «Μακάριος, πορεία διά πυρός και σιδήρου». Το έργο αυτό θεωρήθηκε ως απολογία εκ μέρους του κ. Παπαγεωργίου. Αλλά, δυστυχώς για την κοινωνία, υπήρξαν πισωγυρίσματα. Με μια τιτάνια προσπάθεια που κατέβαλαν την τελευταία δεκαετία οι λεγόμενοι Σύνδεσμοι Αγωνιστών κατάφεραν να σκεπάσουν τις ενοχές του 1964 – 1974 χρησιμοποιώντας την ΕΟΚΑ. Γι’ αυτό εξοργίζονται κάθε φορά που αμφισβητείται, όχι ο αγώνας του κυπριακού λαού, αλλά η εντιμότητα και η καθαρότητα των ίδιων ανθρώπων που κατηύθυναν τον Γρίβα και κατά τη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ και κατά το 64-67 και την περίοδο 71-74.

 

Αυτή η μαύρη δεκαετία (1964 – 74), στην οποία επιβλήθηκε συσκότιση, ήταν η πιο καταστροφική περίοδος της ιστορίας της Κύπρου. Μια χούφτα ρουφιάνοι, μωροφιλόδοξοι και αφελείς παρέσυραν αγνούς αγωνιστές να πάρουν τα όπλα και να πολεμήσουν δήθεν για την Ένωση, «ενώ από πίσω τα καθάρματα της συνωμοσίας προετοίμαζαν τη διχοτόμηση, κατ’ ευθείαν συνεννοημένοι με τη CIA και, έμμεσα βέβαια, με τους Τούρκους» (Σπ. Παπαγεωργίου, Απολογία, σελ. 15).

 

Μέσα σε δέκα μόνο χρόνια αυτοί οι άνθρωποι πέτυχαν το ακατόρθωτο. Δημιούργησαν τις συνθήκες που για πρώτη φορά στην ιστορία απειλούν με πλήρη εξαφάνιση την ελληνικότητα του νησιού, που παρά τις συνεχείς επιδρομές και κατακτήσεις μπόρεσε και επιβίωσε στην Κύπρο για 2.000 χρόνια. Κι αντί να απολογηθούν και να αποσυρθούν, ζητούν και τα ρέστα!...


Του Μακάριου Δρουσιώτη

Σημερινή

30/07/2000

© Copyright: Μακαριος Δρουσιώτης  |  δημοσιογράφος, συγγραφέας

Πάνω Πίσω Ευκολη Εκτύπωση Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα