Greek

Greek

English

English

Turkish

Turkish

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

Αρχική Σελίδα

Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα
Στήλες
Επικαιρότητα
Οικονομική Κρίση
Κυπριακό
Πολιτική - Κόμματα
Συνεντεύξεις
Η άλλη πλευρά
ΜΜΕ
Ιστορία
Πρόσωπα
Διάλογοι
Το Δηλητήριο
Περιρρέουσα Ατμόσφαιρα
Συγγραφικό Έργο
Βιογραφικό
Συνδέσεις Links

Αναζήτηση >>

Εξειδικευμένη Αναζήτηση

Alfadi Publications

On-Line Αγορές - On-Line Sales

Το ανεπίσημο βιογραφικό του Χρ. Χριστοδούλου

Όπου φυσάει ο άνεμος


Σε σχόλιο του "Π" της περασμένης Κυριακής έγινε αναφορά σε στοιχεία από το βιογραφικό σημείωμα του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Χριστόδουλου Χριστοδούλου, όπου υπήρξαν κάποιες μικρές ανακρίβειες σε σχέση με τις ημερομηνίες. Ο κ. Χριστοδούλου μας τις υπέδειξε κι εμείς ανατρέξαμε στο επίσημο βιογραφικό του σημείωμα για να διαπιστώσουμε πως όντως είχε δίκαιο. Ωστόσο, διαβάζοντας το επίσημο βιογραφικό του διαπιστώσαμε πως δεν είναι πλήρες. Από αυτό λείπουν σημαντικά στοιχεία από τις περγαμηνές του στους "εθνικούς αγώνες" της Κύπρου. Είπαμε, λοιπόν, να γράψουμε ένα συμπληρωματικό βιογραφικό του κ. Χριστοδούλου, το οποίο μαζί με το επίσημο που συνέταξε ο ίδιος δίνει μια πλήρη εικόνα για το βίο και την πολιτεία του ανδρός.

 

Στην αυλή του Γιωρκάτζη

 

Ο Χρ. Χριστοδούλου μπήκε στη δημόσια ζωή σε μια περίοδο που υπήρχαν μεγάλες ευκαιρίες. Μόλις είχε τελειώσει ο αγώνας της ΕΟΚΑ και η Κύπρος ανακηρύχθηκε σε ανεξάρτητο κράτος. Στο νησί άρχιζε μια καινούργια εποχή. Η εξουσία έφυγε από την αποικιακή δύναμη και πέρασε στα χέρια των Κυπρίων ή για την ακρίβεια στα χέρια των αγωνιστών της ΕΟΚΑ.

Πρύτανης της νέας εξουσίας ήταν ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, ο οποίος παντρεύτηκε την πλουσιότερη της Κύπρου, πήρε το καλύτερο υπουργείο, είχε τους περισσότερους βαφτιστικούς και κουμπάρους και την πολυπληθέστερη αυλή.

 

Στην αυλή του Γιωρκάτζη αναζήτησε το πολιτικό του μέλλον και ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου, ο οποίος έφτασε στη Λευκωσία από το χωριό του Αυγόρου με την ιδιότητα του αγωνιστή επειδή διετέλεσε για κάποιο διάστημα πολιτικός κρατούμενος. Φοίτησε για δύο χρόνια στην Παιδαγωγική Ακαδημία, αλλά δεν έμελλε να κάνει καριέρα ως δάσκαλος. Στο επίσημο βιογραφικό του σημείωμα αναφέρει πως εργάστηκε ως δάσκαλος μόνο για λίγους μήνες το 1962. Ακολούθως, αναφέρει, εργάστηκε στον Κλάδο εκδόσεων του ΓΤΠ από το 1964 μέχρι το 1968. Δηλαδή υπάρχει ένα κενό δύο χρόνων, το οποίο ο κ. Χριστοδούλου το έχει διαγράψει από το παρελθόν του. Πρόκειται για τη σκοτεινή περίοδο του 1963, κατά την οποία υπήρξε στέλεχος της οργάνωσης Ακρίτας, η οποία από κοινού με την ΤΜΤ έπνιξαν την Κύπρο στο αίμα και έθεσαν τα θεμέλια της διχοτόμησης της Κύπρου.

 

Αστυνομικός

 

Ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου μπήκε στο σύστημα εξουσίας της δεκαετίας του '60 μέσω της Ένωσης Αγωνιστών Λευκωσίας (ΕΑΛ) που ίδρυσε ο Γιωρκάτζης. Βρήκε τους τρόπους και έγινε γρήγορα ηγετικό στέλεχος της ΕΑΛ, μέχρι που μπήκε στο στενό κύκλο του Γιωρκάτζη. Έτσι, εγκατέλειψε το δασκαλίκι και αποσπάστηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών.

 

Ο Γιωρκάτζης, χωρίς καμιά διαδικασία τον τοποθέτησε στο αστυνομικό σώμα και μάλιστα του έδωσε απευθείας το βαθμό του λοχία! Η μόνη εκπαίδευση που έτυχε ήταν κάποια μαθήματα στη σχολή αξιωματικών της ελληνικής αστυνομίας. Οι σχολές αυτές ήταν υπό τον έλεγχο του ΙΔΕΑ, μιας οργάνωσης στον ελληνικό στρατό και τα σώματα ασφαλείας, που αποτελούσε το ελληνικό βαθύ κράτος, το οποίο επέβαλε τη δικτατορία του 1967.

 

Ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου ειδικεύτηκε στην αντικομμουνιστική προπαγάνδα και ήταν ο κειμενογράφος του Γιωρκάτζη. Από την πένα του βγήκαν μερικά από τα πιο εθνικιστικά κείμενα που έχουν γραφτεί την εποχή εκείνη. Υπήρξε συνεργάτης του αντικομμουνιστικού περιοδικού "Αγών" και με σειρά άρθρων του προσπάθησε να αναδείξει τον "προδοτικό" ρόλο του ΑΚΕΛ στην κυπριακή πολιτική ζωή. Το ότι σήμερα η Χαραυγή (μαζί με τη Σημερινή) προστατεύει πολιτικά τον Χ. Χριστοδούλου δεν έχει να κάνει με τα παλιά, αλλά είναι απόρροια της συμμαχίας του κόμματος της Αριστεράς με τον γιωρκατζισμό.

 

"Επιτελάρχης"

 

Στη διάρκεια των αιματηρών ταραχών του 1963 ο Χρ. Χριστοδούλου υπήρξε, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος βοηθός επιτελάρχης της οργάνωσης Ακρίτας. Μεταξύ των άλλων καθηκόντων του ήταν υπεύθυνος για την παραλαβή οπλισμού που εισαγόταν παράνομα από την Ελλάδα, σε συνεργασία με τον ΙΔΕΑ. Ήταν επίσης ο υπεύθυνος για την εκπαίδευση των μελών του Ακρίτα στη χρήση των όπλων. Η εκπαίδευση γινόταν στο θέατρο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας από Ελλαδίτες αξιωματικούς, μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα δικτάτορας Δημήτριος Ιωαννίδης.

 

Στα τέλη του 1963, λίγο πριν από τη σύγκρουση, οργάνωνε περιπολίες στον τουρκικό τομέα της Λευκωσίας από ένοπλα μέλη της οργάνωσης. Έδινε επίσης διαλέξεις σε διάφορα μέρη της Κύπρου για να εξυψώσει το πατριωτικό φρόνημα. Ο υπερφίαλος πατριωτικός του λόγος σώζεται σε γραπτά κείμενα του τμήματος προπαγάνδας και διαφώτισης της οργάνωσης.

 

Τα γιαούρτια

 

Στα τέλη του 1964 όταν η κατάσταση στην Κύπρο εξομαλύνθηκε κάπως, αλλά οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι πήραν διαζύγιο στο κοινό κράτος, ο Χρ. Χριστοδούλου εγκατέλειψε την αστυνομία και τοποθετήθηκε από τον Γιωρκάτζη (και πάλι με διάταγμα) στον Κλάδο Εκδόσεων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών. Ταυτόχρονα παρέμεινε στέλεχος της ΕΑΛ και το 1967 έγινε γενικός της γραμματέας.

 

Στις προεδρικές εκλογές του 1968 η ΕΑΛ σήκωσε το βάρος της προεκλογικής εκστρατείας υπέρ του Μακαρίου. Αντίπαλος του Μακαρίου ήταν πρόεδρος του ΔΕΚ, ψυχίατρος Τάκης Ευδόκας, τον οποίο υποστήριζε η αντιμακαριακή δεξιά.

 

Στο κλίμα της εποχής δεν υπήρχε κανένας υποψήφιος που θα μπορούσε να αντιπαραταχθεί στον Μακάριο. Πόσο μάλλον ο Τάκης Ευδόκας, ο οποίος ήταν πολιτικός μέτριων επιδόσεων. Ωστόσο, το πολιτικό σύστημα της εποχής, που ήταν βαθιά επηρεασμένο από το δόγμα "ο εις και μόνος" που εισήγαγε η ΕΟΚΑ, δεν ανεχόταν την άλλη άποψη. Με εφαλτήριο την ΕΑΛ, της οποίας γενικός γραμματέας ήταν ο Χρ. Χριστοδούλου, μια ομάδα τραμπούκων διέλυσαν προεκλογική συγκέντρωση του Ευδόκα και του έριξαν γιαούρτια επειδή αποτόλμησε να θέσει υποψηφιότητα ως αντίπαλος του Μακαρίου.

 

Η μετά - γιωρκάτζη εποχή

 

Λίγους μήνες μετά την εκλογή του Μακαρίου επήλθε ρήξη στις σχέσεις του με τον Πολύκαρπο Γιωρκάτζη με αφορμή την ανάμιξη του τελευταίου στην απόπειρα του Αλέκου Παναγούλη για δολοφονία του Γ. Παπαδόπουλου. Ο Γιωρκάτζης παραιτήθηκε και δύο χρόνια αργότερα αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Μακάριο. Συνεργάτες του ήταν στελέχη του ΙΔΕΑ με τους οποίους είχε ιδρύσει το παρακράτος του 1960, καθώς και αντιμακαριακοί δεξιοί που στις εκλογές του '68 ήταν στην εξέδρα μαζί με τον Ευδόκα! Η απόπειρα απέτυχε, οι έλληνες αξιωματικοί δολοφόνησαν τον Γιωρκάτζη και του χρέωσαν την ευθύνη της απόπειρας.

 

Το γιωρκατζικό κατεστημένο κατέρρευσε. Άλλοι προσχώρησαν στον Γρίβα και αργότερα υπήρξαν στελέχη της ΕΟΚΑ Β'. Άλλοι ακολούθησαν τον Μακάριο. Ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου πήδηξε αμέσως στο μακαριακό στρατόπεδο. Με συστάσεις της Ουρανίας Κοκκίνου διορίστηκε το 1972 από τον Μακάριο διευθυντής του κυβερνητικού τυπογραφείου.

 

Το πραξικόπημα και η εισβολή βρήκε τον Χρ. Χριστοδούλου στη μακαριακή πτυχή του Ενιαίου. Όταν ο Κληρίδης ανέλαβε προεδρεύων της δημοκρατίας, ο Χρ . Χριστοδούλου τον υπηρέτησε εκτελώντας χρέη υφυπουργού παρά τω προέδρω. Τότε συνέστησε τον Παντελή Κούρο ως σύνδεσμο της ΚΥΠ με το Προεδρικό. Όταν επέστρεψε ο Μακάριος από την αυτοεξορία, ο Χριστοδούλου επέστρεψε στο τυπογραφείο.

 

Το "όχι" στον Κληρίδη

 

Το 1975 ήταν η σειρά του Κληρίδη να συγκρουστεί με τον Μακάριο, με αφορμή τη διαφωνία τους στους χειρισμούς του Κυπριακού. Ο Μακάριος έπαυσε τον Κληρίδη από συνομιλητή και τον αντικατέστησε με τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Ο Κληρίδης ήταν τότε το μαύρο πρόβατο της πολιτικής ζωής και όλοι τον θεωρούσαν καμένο χαρτί. Ο Κληρίδης αποφάσισε τότε να ιδρύσει τον Δημοκρατικό Συναγερμό. Οι άνθρωποι που τον ενθάρρυναν αναζητούσαν κάποιον να σταθεί δίπλα του, ως ο πιο στενός του συνεργάτης. Αποτάθηκαν στον Χριστόδουλο Χριστοδούλου ο οποίος αρνήθηκε. Το αξίωμα που προτάθηκε τότε στον Χριστοδούλου δόθηκε τελικά στον Παντελή Κούρο, ο οποίος εργαζόταν ως υπάλληλος σε μικρή βιομηχανία παραγωγής καραμελών και δεν είχε τίποτα να ρισκάρει.

 

Μετά το θάνατο του Μακαρίου ο Χρ. Χριστοδούλου διοχέτευσε όλη του την ενέργεια στη συνδικαλιστική δραστηριότητα ως στέλεχος της ΠΑΣΥΔΥ. Το 1985 ήταν η εποχή της μεγάλης κρίσης στις σχέσεις του ΔΗΣΥ με το ΔΗΚΟ με αφορμή το Κυπριακό. Ο ΔΗΣΥ συνεργάστηκε με το ΑΚΕΛ και προσπάθησαν να επιβάλουν την πολιτική τους στον Σπύρο Κυπριανού. Τότε, όπως ισχυρίζονται στο ΔΗΣΥ, ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου συντάχθηκε με τον Κυπριανού και υποσχέθηκε ότι θα βοηθούσε στην αποδυνάμωση του ΔΗΣΥ στην περιοχή της Αμμοχώστου. Εντελώς συμπτωματικά, την ίδια εποχή, διορίστηκε από τον Κυπριανού γενικός διευθυντής.

 

Πίσω στον Κληρίδη

 

Το 1993 έγινε το "θαύμα" και ο Κληρίδης εξελέγη πρόεδρος. Ο Παντελής Κούρος, ο οποίος βρέθηκε κοντά στον Κληρίδη λόγω της άρνησης του Χριστόδουλου Χριστοδούλου να διαδραματίσει αυτό το ρόλο, αναδείχθηκε ως ο ισχυρότερος παράγων στο προεδρικό περιβάλλον. Ο Χρ. Χριστοδούλου ενδιαφέρθηκε αμέσως να μπει στην κυβέρνηση και διεκδίκησε παρασκηνιακά το υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

 

Τελικά έμεινε εκτός κυβερνητικού σχήματος, αλλά στον πρώτο ανασχηματισμό, με τη βοήθεια του Κούρου ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών. Ο Χριστοδούλου διείσδυσε στο στενό κύκλο του Κληρίδη και με τη συνεργασία του Κούρου επιτεύχθηκε η αναβίωση του γιωρκατζισμού με την προώθηση στελεχών του παρακράτους του 1960 σε διάφορους τομείς του κράτους.

 

Ο Χριστοδούλου διαδραμάτισε ρυθμιστικό ρόλο στην προσπάθεια επανεκλογής του Κληρίδη στις εκλογές του 1998. Ο τότε γενικός εισαγγελέας Αλέκος Μαρκίδης εξέφρασε την πρόθεση να υποβάλει υποψηφιότητα για τις προεδρικές εκλογές. Όπως κατάγγειλε δημόσια ο Πέτρος Γιασεμίδης, επικαλούμενος δύο αυτήκοους μάρτυρες, ο Χρ. Χριστοδούλου τον προειδοποίησε να μην το αποτολμήσει, διότι "εμείς παίζουμε", δηλαδή εκτελούμε. Ο Χριστοδούλου αποκάλεσε τη δήλωση αυτή φαντασίωση. Όμως ο τότε γενικός εισαγγελέας αρνήθηκε να διαψεύσει το περιστατικό.

 

Ο Μαρκίδης δεν υπέβαλε τελικά υποψηφιότητα, ο Κληρίδης εξελέγη ξανά πρόεδρος και το Μάρτιο του 1999 ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου έκατσε στην καρέκλα του ιδεολογικού του πατέρα Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, ως υπουργός Εσωτερικών. Ένα χρόνο πριν από τη λήξη της θητείας του, ο Κληρίδης τον διόρισε στο αξίωμα του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, όπου θα υπηρετεί μέχρι το 2007, με μισθό ψηλότερο από εκείνον του προέδρου της Δημοκρατίας. Πολέμησε με πάθος το σχέδιο λύσης του Κυπριακού, το οποίο είχε διαπραγματευτεί ο Κληρίδης και ταυτίστηκε πλήρως με την πολιτική του νέου προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου. Εντελώς συμπτωματικά το σχέδιο καταργούσε τη θέση του Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας.


Μακάριος Δρουσιώτης

Πολίτης

22/05/2005

© Copyright: Μακαριος Δρουσιώτης  |  δημοσιογράφος, συγγραφέας

Πάνω Πίσω Ευκολη Εκτύπωση Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα