Greek

Greek

English

English

Turkish

Turkish

Κυριακή, 5 Απριλίου 2020

Αρχική Σελίδα

Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα
Στήλες
Επικαιρότητα
Οικονομική Κρίση
Κυπριακό
Κυπριακό Γενικά
Έτος 2004
Έτος 2005
Έτος 2006
Έτος 2007
Έτος 2008
Έτος 2009
Έτος 2010
Η άλλη πλευρά
Έτος 2011
Προεδρία Χριστόφια
Κυπριακό Χριστόφιας
Έτος 2012
Τουρκία
Σχέδιο Ανάν
Πολιτική - Κόμματα
Συνεντεύξεις
Η άλλη πλευρά
ΜΜΕ
Ιστορία
Πρόσωπα
Διάλογοι
Το Δηλητήριο
Περιρρέουσα Ατμόσφαιρα
Συγγραφικό Έργο
Βιογραφικό
Συνδέσεις Links

Αναζήτηση >>

Εξειδικευμένη Αναζήτηση

Alfadi Publications

On-Line Αγορές - On-Line Sales

Πώς ο Τάσσος ρυμουλκεί τον Χριστόφια

Γιατί το ΑΚΕΛ φοβάται το ΔΗΚΟ


Έξι μήνες πριν από την τελική ευθεία της προεκλογικής εκστρατείας για τις βουλευτικές εκλογές του 2006, τα κόμματα καθορίζουν τις στρατηγικές τους, με το ΔΗΚΟ, ως κόμμα εξουσίας, να έχει το ρυθμιστικό ρόλο. Όπως πάντα, οι βουλευτικές εκλογές του ερχόμενου χρόνου θα είναι πρόκριμα για τις προεδρικές του 2008.

 

Η απόφαση του Τ. Παπαδόπουλου να αναθεωρήσει την αρχική του θέση ότι θα εγκατέλειπε την ηγεσία του ΔΗΚΟ και η εκλογή του ξανά στο αξίωμα του προέδρου του κόμματος, έχει να κάνει με τη στρατηγική που ήδη εφαρμόζει για επανεκλογή του στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.

 

Το ΔΗΚΟ έθεσε ευθύς εξαρχής στόχο να αξιοποιήσει την επιστροφή του στην εξουσία για να γίνει ένα κόμμα γύρω στο 30%, για να εδραιώσει το ρυθμιστικό του ρόλο. Ο αρχικός σχεδιασμός πρόβλεπε τη συνένωση όλων των πολιτικών δυνάμεων πέραν του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ σε ένα ισχυρό κεντρώο κόμμα. Η αύξηση των ποσοστών της ΕΔΕΚ στις ευρωεκλογές μηδένισε το ενδιαφέρον του σοσιαλιστικού κόμματος, που έτσι κι αλλιώς ήταν διστακτικό να μπει σε αυτή τη διαδικασία. Το ΔΗΚΟ κατέβασε τον πήχυ των προσδοκιών του και επιδίωξε να απορροφήσει τα μικρά κόμματα ΝΕ.Ο, ΕΥΡΩ.ΔΗ. και Οικολόγους, που όλοι μαζί μπορεί να του δώσουν αύξηση των ποσοστών του, μέχρι και 10%. Το ΑΔΗΚ αντιμετωπίστηκε σαν μια ξεχωριστή περίπτωση. Η άποψη του Τ. Παπαδόπουλου, από τις παραμονές των εκλογών του 2003, ήταν πως ο Ντ. Μιχαηλίδης δεν είχε πλέον οπαδούς, εξού και αρνήθηκε να του υποσχεθεί υπουργείο έναντι υποστήριξης της υποψηφιότητάς του στις εκλογές.

 

Το ΔΗΚΟ ήταν αυτό που ανέλαβε την πρωτοβουλία για αναθεώρηση του εκλογικού νόμου, αυξάνοντας το ποσοστό εισόδου στη Βουλή από το 1,8% γύρω στο 5%. Το ΔΗΚΟ προσδοκούσε πως τα μικρά κόμματα, υπό το φάσμα της παραμονής εκτός Βουλής, θα συναινούσαν στην προσχώρησή τους στο κόμμα. Ο Τ. Παπαδόπουλος ανέλαβε ο ίδιος πρωτοβουλία και προήδρευσε της σύσκεψης των ηγετών των κομμάτων στο Προεδρικό, αλλά δεν μπόρεσε να τους πείσει να ενταχθούν στο ΔΗΚΟ. Όταν ξεκαθάρισε πως τα μικρά κόμματα ήταν αποφασισμένα να ακολουθήσουν αυτόνομη πορεία, το ΔΗΚΟ αναθεώρησε την τακτική του.

 

Αφού δεν μπόρεσε να τους απορροφήσει στο ΔΗΚΟ, ο Τ. Παπαδόπουλος άσκησε την επιρροή του για τη συνένωση των ΝΕ.Ο και της ΕΥΡΩ.ΔΗ, υπό την ηγεσία του "προεδρικού" Δημήτρη Συλλούρη. Οι συμπάθειες του προεδρικού προς τον Συλλούρη προκάλεσαν δυσφορία στον Πρόδρομο Προδρόμου, ο οποίος αντιδρά με έντονα αντιπολιτευτικό λόγο.

 

Αφού τακτοποιήθηκε το ζήτημα της συνένωσης των δύο κομμάτων, το ΔΗΚΟ, με καθοδήγηση του Τ. Παπαδόπουλου, έστησε ένα σκηνικό εσωκομματικών ζυμώσεων και διαδικασιών, αποτέλεσμα του οποίου ήταν η παραμονή του εκλογικού μέτρου στο 1,8%, κάτι που δημιουργεί ελπίδες στους Οικολόγους ότι μπορεί να είναι εφικτή η παρουσία τους και στην επόμενη Βουλή.

 

Οι λόγοι που ώθησαν τον Τ. Παπαδόπουλο να αλλάξει τακτική, σύμφωνα με καλά ενημερωμένη πηγή του Προεδρικού, είναι οι ακόλουθοι:

  • Από τη στιγμή που δεν έγινε εφικτή η ενσωμάτωση των μικρών κομμάτων στο ΔΗΚΟ είναι προτιμότερο να επιβιώσουν και να στηρίζουν τον Παπαδόπουλο, κυρίως στο Κυπριακό, παρά να διαλυθούν.
  • Την επομένη των βουλευτικών θα αρχίσουν οι διεργασίες για τις συμμαχίες ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2008. Ο πρόεδρος εκλέγεται με μια διαφορά του 1-3%, οπόταν το ΔΗΚΟ δεν έχει κανένα λόγο να τα χαλάσει με τους μικρούς.
  • Ένα χαμηλό εκλογικό μέτρο θα ακυρώσει τον κίνδυνο της χαμένης ψήφου και θα δώσει ώθηση στο υπό ίδρυση ΕΥΡΩ.ΚΟ. Ο Τ. Παπαδόπουλος προσδοκά πως με την κατάλληλη κυβερνητική στήριξη το ΕΥΡΩ.ΚΟ. μπορεί να αντλήσει ποσοστά από το ΔΗΣΥ. Έχοντας διασφαλισμένη την εκλογική συμμαχία με το ΕΥΡΩ.ΚΟ. και την ΕΔΕΚ, δημιουργεί μια πλατφόρμα τουλάχιστον του 35%. Έτσι, θα εξαναγκάσει και το ΑΚΕΛ να τον ψηφίσει για δεύτερη θητεία.

Ο εγκλωβισμός του ΑΚΕΛ

 

Το ΑΚΕΛ έβλεπε ευνοϊκά την αύξηση του εκλογικού μέτρου. Ο Δ. Χριστόφιας δεν έκρυψε ποτέ τη δυσφορία του για την παρουσία των μικρών στο Εθνικό Συμβούλιο, ενώ τον φοβίζει ένα ισχυρό κέντρο, υπό την επιρροή του ΔΗΚΟ, που θα μειώσει τη δική του επιρροή στην κυβέρνηση. Ο ΔΗΣΥ επίσης ευνοούσε την αύξηση του εκλογικού μέτρου, διότι με τον κίνδυνο της χαμένης ψήφου, το ΕΥΡΩ.ΚΟ. μπορούσε να μείνει εκτός Βουλής. Υπάρχει, δηλαδή, στο ζήτημα αυτό ταύτιση πολιτικών στόχων μεταξύ ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ.

 

Τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν πλειοψηφία να αναθεωρήσουν το εκλογικό μέτρο. Όμως, το ΑΚΕΛ που φοβάται να συνεργαστεί με το ΔΗΣΥ, έστειλε το μήνυμα πως μόνο αν συμφωνεί και το ΔΗΚΟ θα συγκατανεύσει στην τροποποίηση του εκλογικού νόμου.

 

Το ΑΚΕΛ είναι το μόνο κόμμα που εκ προοιμίου απορρίπτει οποιαδήποτε συνεργασία με το ΔΗΣΥ. Όλα τα υπόλοιπα κόμματα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, συνεργάστηκαν κατά καιρούς με το ΔΗΣΥ. Και όπως αποδεικνύει η ιστορία του σύντομου κομματικού βίου στην Κύπρο, δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να το επιχειρήσουν ξανά στο μέλλον, εάν το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας θα είναι μερίδιο στην εξουσία. Ήδη, στα κομματικά παρασκήνια υποβάλλεται από το ΔΗΚΟ ακόμη και η πιθανότητα ενός νέου φλερτ με το ΔΗΣΥ, με ορόσημο τις προεδρικές του 2008. Αυτό είναι ένα μήνυμα, που εμπεριέχει και το στοιχείο του εκβιασμού προς το ΑΚΕΛ, ότι αν αποστασιοποιηθεί από το ΔΗΚΟ θα μπει ξανά στην πολιτική απομόνωση. Όπως έχει σήμερα η κατάσταση, όλα τα κόμματα έχουν πέραν της μίας επιλογής για εκλογικές συνεργασίες. Το μόνο κόμμα που έχει μια μόνο επιλογή, είναι το ΑΚΕΛ, το οποίο κατέστη όμηρος του ΔΗΚΟ.

 

Το ΔΗΚΟ, ενώ έχει συνεργαστεί με το ΔΗΣΥ και διαμηνύει ότι υπό προϋποθέσεις θα το έκανε ξανά, "εκθέτει" το ΑΚΕΛ, κάθε φορά που το κόμμα της Αριστεράς ταυτίζεται με το ΔΗΣΥ. Στα δυόμισι χρόνια της συνεργασίας ΑΚΕΛ - ΔΗΚΟ είχαμε πολλά τέτοια παραδείγματα με πιο ενδεικτικό εκείνο του δημοψηφίσματος. Το ΑΚΕΛ, ενώ πήρε θέση υπέρ του "ναι", εκβιάστηκε από το Προεδρικό και υπαναχώρησε, ενώ ακύρωσε τις όμοιες θέσεις που είχε με το ΔΗΣΥ για τις αλλαγές στο σχέδιο Ανάν, ακριβώς για να μην ταυτιστεί με το κόμμα αυτό. Υπενθυμίζεται ότι η ηγεσία του κόμματος της Αριστεράς δυσανασχετούσε όταν ο ΔΗΣΥ έλεγε πως είχε υιοθετήσει τις αποφάσεις της συνδιάσκεψης του ΑΚΕΛ.

 

Ένα άλλο πρόσφατο παράδειγμα φοβίας του ΑΚΕΛ να συμπορευτεί με το ΔΗΣΥ είναι η περίπτωση των ΑΚΕΛικών που δολοφονήθηκαν από την ΕΟΚΑ. Ενώ αρχικά ο ΔΗΣΥ είδε θετικά το αίτημα του ΑΚΕΛ για αποκατάσταση της μνήμης τους, ο Παπαδόπουλος είχε "όχι" και παρά τις ευκαιρίες που του δόθηκαν δεν ανακάλεσε τους χαρακτηρισμούς που ο ίδιος είχε χρησιμοποιήσει κατά του ΑΚΕΛ και των στελεχών του για προδοσία του αγώνα της ΕΟΚΑ. Η άρνηση του Παπαδόπουλου να συνεργαστεί και η φοβία του Χριστόφια ότι θα ταυτιστεί με το ΔΗΣΥ, επέβαλε στο κόμμα να υπαναχωρήσει και να παραπέμψει στις ελληνικές καλένδες το αίτημά του αυτό.

 

 

 

Τραύματα του μίνιμουμ προγράμματος

 

Το ΑΚΕΛ αρνείται να συνεργαστεί σε οποιοδήποτε θέμα με το ΔΗΣΥ και επικαλείται τις ιδεολογικές και ιστορικές διαφορές που χωρίζουν τα δύο κόμματα. Κατατάσσει το ΔΗΣΥ στην κατηγορία των νεοφιλελεύθερων παρατάξεων, ενώ θεωρεί αδιανόητη τη συνεργασία με ένα χώρο που στέγασε πολιτικά τα κατάλοιπα της ΕΟΚΑ Β.

 

Στην πραγματικότητα και οι δύο αυτοί λόγοι έχουν σήμερα εκλείψει. Ύστερα και από την ένταξη στην Ε.Ε. δεν υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες για αυτόνομη οικονομική πολιτική των κρατών μελών, ενώ η οικονομική πολιτική της σημερινής Κυβέρνησης είναι πιο συντηρητική από της προηγούμενης. Από την άλλη, η συνεργασία του ΑΚΕΛ με τα κατάλοιπα της δυναστείας του Π. Γιωρκάτζη που δίωξαν ανελέητα την Αριστερά, είναι πολύ πιο σοβαρή υπαναχώρηση από τις ιδεολογικές του αρχές, από ότι η τυχόν συνεργασία του με το σημερινό ΔΗΣΥ που εκφράζει έναν πολύ πιο μετριοπαθή λόγο από εκείνον του ΔΗΚΟ.

 

Εξάλλου, ο σκληρός πυρήνας της ΕΟΚΑ Β που εκφράζει και την ιδεολογία της οργάνωσης, πίνει σήμερα νερό στο όνομα του Τ. Παπαδόπουλου.

Το ΑΚΕΛ επικαλείται την τραυματική του εμπειρία του 1985, όταν μαζί με το ΔΗΣΥ αποπειράθηκαν να εξαναγκάσουν τον Σπύρο Κυπριανού σε παραίτηση, λόγω διαφωνίας τους στο Κυπριακό. Τότε, ο Κυπριανού αποφάσισε να καταγγείλει το μίνιμουμ πρόγραμμα, δυνάμει του οποίου ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ τον εξέλεξαν πρόεδρο, το 1983. Ο Κυπριανού ουσιαστικά εκδίωξε το ΑΚΕΛ από την Κυβέρνηση, παρά την προθυμία του κόμματος της Αριστεράς να διαβουλευτεί μαζί του τη διατήρηση της συγκυβέρνησης.

 

Αντιδρώντας το ΑΚΕΛ, συμμάχησε με το ΔΗΣΥ στη Βουλή και επεχείρησαν να τον εξαναγκάσουν σε παραίτηση, με αφορμή τις διαφωνίες τους στους χειρισμούς του Κυπριακού. Όμως, ο Κυπριανού είχε σύμμαχο τον Ανδρέα Παπανδρέου στην Ελλάδα, συνενώθηκε με την Ένωση Κέντρου του Τ. Παπαδόπουλου που εξέφραζε την πιο σκληρή γραμμή στο Κυπριακό, καθώς και με την Εκκλησία. Στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές που έγιναν το Δεκέμβριο του 1985, το ΔΗΚΟ αναδείχθηκε σε δεύτερο κόμμα, με 27,6%, ενώ το ΑΚΕΛ διολίσθησε στο 27,4%, από 32,8%, το 1981.

 

Το ΑΚΕΛ εκτίμησε πως η αιτία της πτώσης του ήταν η συμμαχία του με το ΔΗΣΥ και η υιοθέτηση "ενδοτικής" πολιτικής στο Κυπριακό. Οι ευθύνες για τις επιλογές αυτές επιρρίφθηκαν στα στελέχη που αργότερα αποχώρησαν και ίδρυσαν το ΑΔΗΣΟΚ και κυρίως στον Α. Ζιαρτίδη που "παρέσυρε" και τον Παπαϊωάννου. Όταν ο Δ. Χριστόφιας εξελέγη γενικός γραμματέας το 1983, λόγω και της πολιτικής σύγκρουσης που είχε με τα στελέχη του μετέπειτα ΑΔΗΣΟΚ, αποκήρυξε την "ενδοτική πολιτική" του 1985. Από τότε το ΑΚΕΛ αποστρέφεται το ΔΗΣΥ όπως ο διάβολος το λιβάνι.

 

Ο "πατριωτικός" λόγος του Κυπριανού οπωσδήποτε είχε επηρεάσει ένα τμήμα του εκλογικού σώματος. Όμως, τη μεγάλη ζημιά στο ΑΚΕΛ την έκανε ένας πολύ ισχυρός μηχανισμός, υπό τον Ντίνο Μιχαηλίδη, ο οποίος επιδόθηκε σε μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια αλίευσης ψηφοφόρων με ρουσφετολογικά ανταλλάγματα. Ο στόχος της εκστρατείας αυτής ήταν κυρίως το ΑΚΕΛ. Τότε δημιουργήθηκε ένα επιτελείο στο Προεδρικό που συντόνιζε ένας πανίσχυρος μηχανισμός που απλωνόταν σε όλες τις κοινότητες, όπου καταγράφονταν αιτήματα και δίνονταν υποσχέσεις σε ψηφοφόρους. Τότε προήχθησαν εκατοντάδες "αντιστασιακοί", διορίστηκαν υπάλληλοι, έγιναν γεφύρια σε αγροτικούς δρόμους, ακόμη και προξενιά για την αποκατάσταση ανύπανδρων γυναικών.


Μακάριος Δρουσιώτης

Πολίτης

12/06/2005

© Copyright: Μακαριος Δρουσιώτης  |  δημοσιογράφος, συγγραφέας

Πάνω Πίσω Ευκολη Εκτύπωση Εξειδικευμένη Αναζήτηση Επικοινωνία Αρχική Σελίδα